ตอนที่ 295

การมาเป็นลูกเขยตระกูลหวัง อาจจะเป็นการยอมทนรับความอับอายชั่วคราว แต่ตราบใดที่มารดาของเขาสามารถมีชีวิตที่สุขสบายขึ้นได้ เขาก็ยินดี

หากไม่มีร่างกายที่แข็งแรง แล้วจะมีโอกาสได้ลิ้มรสเกียรติยศในอนาคตได้อย่างไร?

เขาจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อดูแลรักษาสุขภาพของมารดา ซึ่งไม่ใช่ตัวเลขเล็กๆ การมาเป็นลูกเขยในครั้งนี้ก็ถือเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ เพราะในตอนนี้เขายังอ่อนแอ ดังนั้นการยอมเสียเปรียบไปบ้างจึงไม่ใช่เรื่องสำคัญ

และเมื่อวันหนึ่งเขาแข็งแกร่งขึ้น ตระกูลหวังก็ย่อมจะยอมลดราวาศอกให้เขาเช่นกัน

นายอำเภอหวังมองหลิวจื่อจินที่เปิดเผยความคิดอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะถามซ้ำอีกครั้ง

“ดังนั้น เจ้าจึงยังไม่เปลี่ยนใจใช่หรือไม่?”

หลิวจื่อจินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าจะไม่เปลี่ยนใจ”

นายอำเภอหวังมองเขาอีกครั้ง แล้วปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลขึ้น

“เช่นนั้นตกลง เจ้ากับฮุ่ยหลานจะเข้าพิธีสมรสในวันที่เจ็ดเดือนเจ็ด ข้าจะสั่งการให้คนเตรียมงานแต่งให้เรียบร้อย หากเจ้ามีสหายอยู่ที่นี่ ก็เชิญพวกเขามาดื่มฉลองด้วยกัน ข้าจะไม่เล่นเกมจิตวิทยาใดๆ กับเจ้า ก่อนที่เจ้าจะมีฐานะมั่นคง ลูกสาวข้าฮุ่ยหลานคือภรรยาของเจ้า ข้าหวังว่านางจะได้รับสิทธิทุกอย่างที่ภรรยาควรมี”

“แน่นอน ข้าก็จะสอนนางด้วยว่าควรทำตัวยังไงในฐานะลูกสะใภ้”

นายอำเภอหวังไม่อยากให้เรื่องการแต่งงานของลูกสาวเป็นสิ่งที่ต้องปกปิดหรือหลบเลี่ยง

ต่อให้ในอนาคตหลิวจื่อจินประสบความสำเร็จและต้องการหย่าร้าง ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าเขาเคยเป็นลูกเขยของตระกูลหวังมาก่อน

หลิวจื่อจินพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ข้าจะไปบอกพวกเขา หากพวกเขายินดีมาร่วมดื่มฉลองงานแต่งของข้า”

หากพวกเขาเต็มใจมา เขาก็ยินดีเช่นกัน แต่ถ้าพวกเขาไม่อยากมา ก็จะไม่บังคับ

นายอำเภอหวังพยักหน้าตอบ “ดี เช่นนั้นเจ้าไปเถอะ”

แน่นอน แต่เพื่อป้องกันไม่ให้หลิวจื่อจินทำอะไรลับหลัง นายอำเภอหวังก็ตั้งใจจะส่งบัตรเชิญด้วยตัวเองเช่นกัน

หลิวจื่อจินคำนับก่อนเดินจากไป

เมื่อหลิวจื่อจินกลับมาถึงเรือน หวังฮุ่ยหลานก็กลับไปที่เรือนของนางแล้ว เขาจึงสั่งกำชับกับเด็กหนุ่มรับใช้ที่ดูแลเขาก่อนจะออกไป

เด็กหนุ่มรับใช้เดินมายังเรือนของหวังฮุ่ยหลานเพื่อรายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้น

เมื่อพูดจบ เด็กหนุ่มก็ถอยออกไป

สาวใช้ข้างกายหวังฮุ่ยหลานยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูเจ้าคะ ท่านเขยเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณหนูฟัง แสดงว่าเขามีคุณหนูอยู่ในใจ แถมยังใส่ใจและให้ความเคารพคุณหนูอีกด้วยนะเจ้าคะ”

หวังฮุ่ยหลานยิ้มบางๆ ในใจพลันรู้สึกดีขึ้น “นั่นสินะ เขาเป็นคนที่ไม่เลวเลย”

สาวใช้ช่วยนวดไหล่ให้หวังฮุ่ยหลาน พลางพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

“คุณหนูอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าท่านเขยเป็นคนดี ใช้เวลาอีกสักหน่อย เขาจะต้องละทิ้งสิ่งภายนอก และตกหลุมรักคุณหนูที่อ่อนโยน ใจดี และมีมารยาทแน่นอนเจ้าค่ะ อีกหน่อย คุณหนูกับท่านเขยต้องมีลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมือง และครองคู่กันจนแก่เฒ่าแน่ๆ”

หวังฮุ่ยหลานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำเสียงเบา “ก็ได้แต่หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น…”

หากสามารถใช้ชีวิตร่วมกันอย่างให้เกียรติและเข้าใจกันจนแก่เฒ่าได้ ย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แต่หากไม่อาจเดินไปจนถึงปลายทาง นั่นก็คงเป็นลิขิตของสวรรค์

ตระกูลหวังได้มอบสิ่งที่หลิวจื่อจินต้องการ และหลิวจื่อจินก็ตอบแทนด้วยสิ่งที่เหมาะสม หากสุดท้ายต้องแยกจากกันจริงๆ ก็ถือว่าไม่มีอะไรติดค้างกัน ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ทุกอย่างก็ยังถือว่าดี

—