ตอนที่ 32

ซุนฝูเบี่ยงตัวเล็กน้อยแล้วโบกมือ "เรื่องเล็กน้อย ขอให้ท่านโชคดี"

พูดจบ ซุนฝูก็หันไปสั่งศิษย์ว่า "ไปห่อหมั่นโถวสิบลูก และหั่นหมูตุ๋นครึ่งชั่งห่อใส่ไปด้วย"

เมื่อซูซานหลางได้ยิน เขารีบปฏิเสธทันที: "อาจารย์ฝู ข้าไม่กล้ารับอีกแล้ว หมั่นโถวสีขาวนั่นก็เกินพอแล้ว ข้าจะเอาเนื้อเพิ่มได้อย่างไรกัน"

ซุนฝูหยิบตะกร้าสะพายหลังของซูซานหลางส่งให้เขา พร้อมกับยิ้มและพูดว่า "ไม่เป็นไร เอากลับไปให้ลูกๆ ได้ลองกินของดีบ้างเถอะ"

เมื่อศิษย์ห่ออาหารด้วยกระดาษน้ำมันเสร็จ ซุนฝูก็ใส่อาหารนั้นลงในตะกร้าสะพายหลังของซูซานหลาง

จากนั้นก็ส่งซูซานหลางออกจากจวน

ซุนฝูเดินไปส่งด้วยท่าทีอบอุ่น ซูซานหลางไม่อาจปฏิเสธได้ จึงได้แต่กล่าวขอบคุณหลายครั้งก่อนจะจากไป

เนื่องจากซุนฝูเดินไปส่งด้วยตัวเอง ซูซานหลางจึงไม่สะดวกที่จะให้เงินยี่สิบเหวินแก่เด็กรับใช้เฝ้าประตูอีกเพื่อเป็นการขอบคุณ

เมื่อเห็นซูซานหลางเดินจากไปแล้ว ซุนฝูหันไปพูดกับคนรับใช้ที่เฝ้าประตูว่า: "กุ้ยจื่อ คนผู้นี้ช่างน่าเวทนา เขามีบุตรสี่คน แต่บุตรชายสองคนปัญญาอ่อนหมด เหลือเพียงบุตรสาวสองคน ชีวิตยากลำบากยิ่งนัก เขายังกล้าที่จะตัดสินใจพาบุตรไปหาหมอ ดูท่าว่าเบื้องบนคงไม่มีบิดามารดาคอยช่วยเหลืออีกแล้ว ช่างน่าสงสารนัก ต่อไปหากเขาให้ของตอบแทนก็อย่ารับเลยนะ"

ซุนกุ้ยฟังแล้วถอนหายใจ "เช่นนั้นชีวิตเขาก็ช่างน่าเวทนาจริงๆ เหล่าฝู ท่านวางใจได้ ชีวิตพวกเราดีกว่าเขามาก ข้าวของเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาให้มา ข้าจะไม่รับแน่นอน"

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นบ่าว แต่พวกเขาเป็นบ่าวรับใช้ในบ้าน ซึ่งครอบครัวของนายท่านร่ำรวยมหาศาล พวกบ่างรับใช้ในบ้านจึงมีชีวิตที่ดีมาก เมื่อเทียบกับชีวิตของชาวบ้านธรรมดาแล้ว ดีกว่าไม่รู้กี่เท่า

ซุนฝูตบไหล่ซุนกุ้ยแล้วกล่าวพลางยิ้ม "วันหลังข้าจะพูดถึงเจ้าในแง่ดีต่อหน้าท่านลุงอันของเจ้าให้มากขึ้น"

ซุนกุ้ยตาเป็นประกายทันที พร้อมยิ้มพลางกล่าวว่า "เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านมากขอรับ"

……

ซูซานหลางใช้เงินสองร้อยห้าสิบเหวินซื้อเกลือสองชั่งครึ่งแล้วรีบกลับบ้าน

ทันทีที่กลับถึงบ้าน เขารีบนำหมั่นโถวสีขาวลูกใหญ่ๆ ออกมาให้จ้าวซื่อกับบุตรกิน พร้อมพูดไปด้วยว่า "แม่ของลูก พวกเราโชคดีจริงๆ จวนตระกูลซุนช่างดีนัก หมั่นโถวสีขาวลูกใหญ่พวกนี้พ่อครัวของจวนตระกูลซุนให้มา ยังมีหมูตุ๋นอีกชิ้นด้วยนะ หมูตุ๋นชิ้นนี้ข้าได้ยินมาว่ามีขายแต่ในโรงเตี๊ยมเท่านั้น"

จ้าวซื่อมองหมั่นโถวสีขาวแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจ "พวกเขาใจดีจริงๆ"

เมื่อเห็นบุตรทั้งสามคนแต่ละคนถือหมั่นโถวไว้ในมือแต่ไม่ยอมกิน จ้าวซื่อกับซูซานหลางก็ทั้งอยากหัวเราะและอยากร้องไห้

ในที่สุด จ้าวซื่อก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "กินเถอะ"

"ท่านแม่ ท่านกับท่านพ่อก็กินด้วยสิเจ้าคะ"