ตอนที่ 43

จ้าวซื่อเอื้อมมือไปลูบศีรษะซานเม่ยด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ซานเม่ย กินข้าวเถิด กินให้เยอะๆ พรุ่งนี้แม่จะทำให้พวกเรากินอีก เราทั้งครอบครัวจะได้อิ่มหนำสำราญด้วยกัน”

ซูซานเม่ยเม้มริมฝีปากเบาๆ ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย

ไก่และเนื้อกระต่ายถูกนำมาตุ๋นรวมกัน กลิ่นหอมลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง รสชาติกลมกล่อมและหอมหวนจนยากจะบรรยาย

เมื่อเห็นบิดามารดากินเนื้อด้วยความเอร็ดอร่อย ซูซานเม่ยก็ลืมความหวาดกลัวไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มกินด้วยความเอร็ดอร่อยเช่นกัน

จ้าวซื่ออุ้มซูเสี่ยวลู่ไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งตักเนื้อกินพร้อมกับจิบซุปอย่างสบายใจ

ซูเสี่ยวลู่ถอนหายใจเบาๆ

หม้อเนื้อใบใหญ่ถูกกินจนเกลี้ยง ส่วนข้าวกลับเหลืออยู่ไม่มาก

หลังจากทุกคนล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อย ซานเม่ย ซูฉง และซูฮว่าก็ผล็อยหลับไป จ้าวซื่อรอจนเด็ก ๆ หลับสนิท จึงกระซิบกระซาบพลางแตะมือซูซานหลางเบา ๆ ว่า “พ่อ หากเราถูกขับออกจากตระกูลจริงๆ ของเหล่านี้ เราคงเอาไปด้วยไม่ได้เลยใช่หรือไม่?”

จ้าวซื่อยอมรับความจริงของเรื่องนี้ได้แล้ว แม้นางจะไม่ได้เศร้าโศกมากนัก แต่เมื่อคิดว่าลูกๆ อาจต้องพบจุดจบพร้อมกับพวกเขาในฤดูหนาวนี้ หัวใจของนางก็ปวดร้าวจนแทบขาด

ซูซานหลางตอบรับเบาๆ “อืม บ้านหลังนี้กับที่ดินเหล่านี้เป็นสมบัติของบรรพบุรุษ บัดนี้ทุกอย่างอยู่ในความดูแลของท่านพ่อ เมื่อข้าถูกขับออกจากตระกูล ของเหล่านี้ย่อมไม่ใช่ของข้าอีกต่อไปแล้ว”

ซูซานหลางลืมตาจ้องเพดานที่มุงด้วยหญ้าคา หัวใจเหมือนจะด้านชาจนไม่รู้สึกเจ็บปวดอีก แต่เมื่อคิดถึงภรรยาและลูกๆ เขาก็ยังคงมีความไม่ยินยอม เขาได้แต่เฝ้าถามฟ้าดินในใจว่า เหตุใดต้องให้เขา ซูซานหลาง ทนทุกข์ทรมานเพียงนี้ ให้ความหวังแล้วกลับช่วงชิงมันไป

จ้าวซื่อถอนหายใจแผ่วเบา “ถูกยึดก็ช่างเถิด หากไม่มีหนทางให้เดินต่อจริงๆ ครอบครัวของเราก็จะไปพร้อมกัน”

ซูซานหลางหันไปกอดจ้าวซื่อเบาๆ ก่อนตอบเสียงแผ่ว “อืม”

ส่วนซูเสี่ยวลู่ที่ยังคงลืมตาตื่นอยู่ในความเงียบ ก็ถอนหายใจอย่างเลื่อนลอยเช่นกัน

นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น

ในยุคโบราณ การถูกขับออกจากตระกูลถือเป็นเรื่องร้ายแรงอย่างยิ่ง เป็นการถูกทอดทิ้งอย่างสิ้นเชิง แม้แต่บรรพบุรุษก็ไม่ยอมรับ

แต่ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องนั้น เพียงแค่สภาพอากาศในฤดูหนาวอันแสนเย็นเยียบนี้ หากไม่มีบ้าน ไม่มีอะไรติดตัวเลย ครอบครัวนี้จะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร?

จากคำพูดของพ่อแม่ หากไม่มีหนทางให้ดำเนินต่อไปจริงๆ ก็คงต้องซื้อยาพิษมาจบชีวิตทั้งครอบครัว