ตอนที่ 45

พ่อเฒ่าหลี่หัวหน้าตำบลเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อเจ้าตัดสินใจเช่นนี้แล้ว ข้าจะบอกวิธีจัดการเรื่องนี้ให้เจ้าฟัง การที่เจ้าขัดขืนบิดามารดาโดยไม่สำนึกผิด และถูกลบชื่อออกจากแซ่ เจ้าต้องออกไปจากตระกูลโดยตัวเปล่า ทุกสิ่งที่เป็นทรัพย์สินส่วนรวม เจ้าจะนำติดตัวไปไม่ได้เลย”

“นี่คือเอกสารสามฉบับ หากเจ้าตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เจ้ากับบิดามารดาของเจ้าต้องประทับลายนิ้วมือเพื่อแสดงการยอมรับ หลังจากนี้แต่ละฝ่ายจะต่างคนต่างอยู่ ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป ทรัพย์สินของบิดามารดาเจ้าจะไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า และเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงดูพวกเขาในยามแก่เฒ่า”

พ่อเฒ่าหลี่ล้วงกระดาษและพู่กันออกมาจากอกเสื้อ ก่อนจะจุ่มหมึกแล้วเริ่มเขียน

“เอกสารนี้ ฉบับหนึ่งจะเก็บไว้กับบิดามารดาของเจ้า อีกฉบับหนึ่งเจ้าจะถือไว้ และฉบับสุดท้าย ข้าจะนำส่งไปยังที่ว่าการอำเภอเพื่อบันทึกไว้ในทะเบียนของทางการ นั่นหมายความว่าได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการแล้ว ภายหลังหากเกิดข้อขัดแย้งใดๆ และต้องขึ้นศาล ทุกอย่างจะถูกตัดสินตามเอกสารนี้ จะไม่มีการพิจารณาตามความสัมพันธ์ส่วนตัวอีกต่อไป ตอนนี้หากเจ้ายังเสียใจ ก็ยังมีโอกาสเปลี่ยนใจ แต่หากเจ้าได้ประทับลายนิ้วมือและลงชื่อแล้ว ทุกอย่างจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีก”

ขณะเขียนเอกสาร พ่อเฒ่าหลี่ก็บรรยายถึงผลผูกพันทางกฎหมายของเอกสารฉบับนี้ไปด้วย เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายเข้าใจอย่างชัดเจนว่าเอกสารนี้หมายถึงอะไร เขาเกรงว่าทั้งสองฝ่ายอาจไม่เข้าใจความสำคัญของมัน ดังนั้นเขาจึงอธิบายให้กระจ่าง เพื่อให้พวกเขาได้พิจารณาอย่างรอบคอบก่อนตัดสินใจลงนาม

ไม่เช่นนั้น หากส่งเอกสารนี้ไปบันทึกในทะเบียนอย่างเป็นทางการแล้ว ต่อให้เสียใจในภายหลัง ก็จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีก

ระหว่างนั้นไม่มีใครพูดอะไรออกมา ราวกับทุกคนต่างยอมรับวิธีการจัดการเช่นนี้โดยปริยาย

เมื่อเอกสารรับรองถูกเขียนเสร็จ พ่อเฒ่าซูและหวังซื่อรีบประทับลายนิ้วมือลงทันที และยังให้ซูต้าหลางกับซูเอ้อร์หลางประทับลายนิ้วมือด้วยเช่นกัน

เมื่อพวกเขาประทับลายนิ้วมือเสร็จ ก็ถึงคราวของซูซานหลางบ้าง

ซูซานหลางไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากดนิ้วลงในหมึกแดงแล้วประทับลายนิ้วมือ ก่อนจะหันไปพูดกับจ้าวซื่อด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “แม่ เจ้าก็มาประทับด้วย ให้ซานเม่ย ซูฉง และซูหวามาประทับลายนิ้วมือด้วย และพาน้องสี่มาด้วย”

ความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของซูซานหลาง ทำให้ซูต้ากงและซูซื่อกงได้แต่ส่ายหัวถอนหายใจ

พ่อเฒ่าหวางผู้ใหญ่บ้านเองก็ถอนหายใจเช่นกัน เขาคิดในใจว่า ซูซานหลางเอ๋ย ความผิดของเจ้าคือความดื้อรั้นเกินไป เจ้าช่างไม่ยอมโอนอ่อนแม้แต่น้อย แม้พ่อแม่จะมีความผิดอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นพ่อแม่ การอดทนยอมถอยสักก้าวจะเป็นอะไรไป?

ลูกที่ดีจะไปสู้รบปรบมือกับพ่อแม่ได้อย่างไร?

แต่ซูซานหลางกลับไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้ เรื่องราวจึงมาถึงจุดที่ไม่มีใครช่วยเหลือเขาได้อีกแล้ว

เมื่อซูซานหลางประทับลายนิ้วมือเสร็จ หวังซื่อก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอำมหิตใส่ครอบครัวของเขา “พวกเจ้าจงไสหัวออกไปเถอะ! บ้านหลังนี้ ต่อให้สุนัขอยู่ ข้าก็จะไม่ให้พวกเจ้า”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้ระบายความโกรธหรือไม่ แต่หวังซื่อกลับรู้สึกว่าปากที่เคยร้อนผ่าวเหมือนมีแผลพุพองนั้นดีขึ้นอย่างน่าประหลาด

เมื่อเห็นซูซานหลางและครอบครัวของเขาซึ่งดูเศร้าหมองยิ่งกว่าสุนัขตกน้ำ หวังซื่อกลับรู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่หลุดออกจากอก ลูกชายที่ดื้อรั้นเช่นนี้ เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ รีบไปเสียได้ยิ่งดี

แต่ขณะที่ซูซานหลางเตรียมพาภรรยาและลูกๆ เดินออกไป หวังซื่อก็หรี่ตามองอย่างครุ่นคิด ก่อนจะตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน “หยุดเดี๋ยวนี้!”

ฝีเท้าที่หนักอึ้งของซูซานหลางและจ้าวซื่อพลันชะงักลงทันที

ซูซานหลางรู้ดีว่าเขาไม่ควรมีความหวังใดๆ อีกแล้ว แต่ลึกลงไปในใจ เขายังคงอดไม่ได้ที่จะมีความคิดวูบหนึ่งซึ่งไม่ควรมี