ตอนที่ 65

ซูซานหลางมองพ่อบ้านซุน เขายิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ได้ขอรับ ห้าร้อยตำลึง ข้าจะขายให้จวนตระกูลซุน"

ซูซานหลางก็ไม่ได้โง่ หมู่บ้านหนานซานห่างจากเมืองฝูหรงหลายร้อยลี้ ระหว่างทางมีความไม่แน่นอนมากเกินไป ถึงเขาอยากได้เงิน แต่ก็ต้องมีชีวิตใช้มันด้วย

ขายให้จวนตระกูลซุนเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด อีกอย่างจวนตระกูลซุนก็ไม่ได้ทำให้เขาเสียเปรียบ

พ่อบ้านซุนเห็นซูซานหลางไม่ลังเลเลย ลอบคิดในใจว่านี่เป็นลูกผู้ชายจริงๆ จึงรีบหยิบตั๋วแลกเงินจากถุงเงินให้ซูซานหลาง พร้อมกับสั่งให้เด็กรับใช้แบกเสือขึ้นรถม้า

ก่อนจะจากไป พ่อบ้านซุนพูดกับซูซานหลางว่า "น้องซู เช่นนั้นวันนี้พวกเราขอตัวก่อนนะ เสือตัวใหญ่ขนาดนี้ ต้องรีบเอากลับไป ต่อไปถ้าเจ้าได้ของดีอะไรอีก ก็ส่งข่าวมาหาจวนตระกูลซุนได้เลย"

พ่อบ้านซุนคิดว่าซูซานหลางมีเงินก้อนใหญ่แบบนี้แล้ว ต่อไปคงเป็นไปไม่ได้ที่จะล่าเสืออีก แต่สัตว์ตัวเล็กๆ น่าจะยังมีอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขา ปีนี้คงจะไม่ไปล่าสัตว์แล้ว

คิดแล้วก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เพราะสัตว์ป่าที่ซูซานหลางส่งมาทุกครั้งล้วนเป็นของชั้นดีทั้งนั้น

"ได้ เดินทางปลอดภัยนะขอรับ"

ซูซานหลางส่งพ่อบ้านซุนออกไป โดยมีจ้าวซื่อคอยพยุง ส่วนซูฉงและซูหวาบุตรทั้งสองคนเดินตามอยู่ข้างๆ

พ่อบ้านซุนรู้สึกว่าครอบครัวนี้มีเรื่องราว แต่เขากับซูซานหลางไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่จะถามอะไรก็ได้ จึงเพียงแค่บอกให้ซูซานหลางดูแลสุขภาพให้ดีแล้วก็จากไป

หลังจากส่งพ่อบ้านซุนกลับไป ซูซานหลางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขากับจ้าวซื่อกลับเข้าห้อง เขาพูดกับจ้าวซื่อว่า "แม่ของลูก พวกเรารบกวนท่านหมออู๋มานานพอแล้ว ตอนนี้เรามีเงินแล้ว เจ้าไปเชิญผู้ใหญ่บ้านมาหน่อย บอกว่าพวกเราจะซื้อที่ดินและปลูกสร้างเรือน"

"ได้ พ่อ เจ้าพักผ่อนให้ดีนะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

จ้าวซื่อให้ซูซานหลางนอนพักผ่อน

ซูซานหลางก็เหนื่อยมากจริงๆ จึงหลับไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวซื่อเรียกซูฉงกับซูหวามา ลูบผมของบุตรชายทั้งสองแล้วพูดว่า "เจ้าฉง เจ้าหวา พวกเจ้าอยู่บ้านดีๆ นะ ถ้าเหนื่อยก็ไปนอนกับท่านพ่อและน้องสาวได้ใช่หรือไม่?"

ซูฉงกับซูหวาพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย

ซูซานเม่ยพูดกับจ้าวซื่ออย่างรู้ความว่า "ท่านแม่ ท่านวางใจเถิด ข้าจะดูแลท่านพ่อกับพี่ชายให้ดีเองเจ้าค่ะ"

จ้าวซื่อยิ้มให้ซูซานเม่ยอย่างอ่อนโยน ลูบผมของนาง แล้วลุกขึ้นเดินออกไป

แขนของจ้าวซื่อยังเจ็บอยู่ แม้จะยังปวดอยู่บ้าง แต่นางรู้สึกว่าความเจ็บปวดนี้ไม่ได้มากมายอะไร ชีวิตมีความหวังแล้ว ทุกอย่างล้วนคุ้มค่า

ซูซานเม่ยไปต้มยาและต้มโจ๊ก

จ้าวซื่อจุมพิตซูเสี่ยวลู่ก่อนออกไป บอกให้ซูเสี่ยวลู่นอนหลับให้สบาย และบอกว่าเมื่อต้มยาและต้มโจ๊กเสร็จแล้วจะกลับมาอุ้มนาง

ซูเสี่ยวลู่มักจะว่านอนสอนง่ายเสมอ ซูซานเม่ยจึงวางใจ