ตอนที่ 7 การย้ายบ้านใหม่

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มให้พี่ชายปัญญาทึ่มทั้งสองคน

ซูฉงและซูหวาต่างก็มีความสุขมาก

“น้องเล็กยิ้มแล้ว มีความสุขๆ”

ซูฉงอดหัวเราะไม่ได้ ซูหวาก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน

หัวใจของจ้าวซื่อรู้สึกอบอุ่น เวลานี้ นางลืมความเศร้าและอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ความตื่นตระหนกต่อความยากลำบากที่ไม่รู้จัก ในขณะนี้ มีเพียงความอบอุ่นและความเงียบสงบเท่านั้น น่าเสียดายที่ความสงบสุขนี้คงอยู่ไม่นาน มันก็ถูกทำลายลงเสียก่อน

ที่นอกเรือน มีเสียงดังมา

หลี่ซื่อจงใจเพิ่มเสียงให้สูงขึ้น “ตอนนี้ย้ายเสร็จแล้ว น้องสามกลับไปรับพวกเขาเถอะ พอดีเลย เมื่อครู่นี้ข้าเห็นเจ้าฉงกับเจ้าหวากลับบ้านไปแล้ว”

ซูซานหลางไม่ได้คุยกับหลี่ซื่อ แต่เหลือบมองนาง

หลี่ซื่อหุบปากทันที นางได้ยินมาว่าซูซานหลางเคยทำเรื่องโง่ๆ มาก่อน ไม่ควรไปยั่วโมโหเขา

หลังจากถูกไล่ออกไป ตอนนี้อาจจะเก็บไฟโทสะเอาไว้มากแล้ว หากระบายกับตน เช่นนั้นก็โชคร้ายแล้ว หลี่ซื่อจึงเสียใจที่ปากไวไปก่อนหน้านี้

ในเวลานี้ หวังซื่อก็ออกมาจากเรือนหลัก แล้วพูดด้วยสีหน้าไม่แยแส “จะมัวรออะไรอีก ทำไมไม่รีบพาครอบครัวของเจ้าไปทำความสะอาด สิ่งที่ควรแบ่งให้พวกเจ้าก็แบ่งไปแล้ว คืนนี้ในบ้านจะไม่ทำอาหารในส่วนครอบครัวของเจ้า”

เมื่อหลี่ซื่อได้ยินเช่นนั้น นางก็แอบร้องอย่างดีใจอยู่ในใจ ครั้งนี้หวังซื่อได้เอาความเกลียดชังของซูซานหลางไปแล้ว เมื่อเปรียบเทียบกับรัศมีหยินหยางของนาง สิ่งที่หวังซื่อพูดมานั้นแทงใจทุกคำ

ซูซานหลางมองไปที่หวังซื่อ สายตาของท่านแม่เย็นชามาก ทำให้เขาเจ็บใจจริงๆ หลังจากเหลือบมองครู่หนึ่ง เขาก็หรี่ตาลง แอบกำหมัดไว้ใต้แขนเสื้อ หันหลังกลับแล้วเดินไปที่เรือนด้านหลัง

พ่อเฒ่าซูออกมาและพูดกับซูต้าหลางและซูเอ้อหลาง “เรียกเจ้าซุนกับเจ้าชิงมา ยังสว่างอยู่ พวกเราไปเลือกที่ดินอีกสักรอบเถอะ”

ซูต้าหลางมีลูกชายสามคน เพราะเหตุไม่คาดฝันในวันนี้ ทุกคนจึงกลับมา ตอนนี้ออกไปวิ่งเล่นกันแล้ว

ซูเอ้อหลางมีลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคน ลูกสาวถูกภรรยาโจวซื่อของเขาพากลับไปที่สกุลเดิม ส่วนลูกชายสองคนก็ออกไปเล่นแล้ว

เมื่อท่านพ่อลั่นวาจาแล้ว พวกเขาทั้งสองย่อมไม่กล้าขัดคำพูดอย่างไรเสีย ลูกชายของพวกเขาก็ยังต้องพึ่งพาให้ท่านพ่อจ่ายค่าเล่าเรียนให้อยู่

ดังนั้นทุกคนจึงหยิบตะกร้าของใครของมัน แล้วเอากระบุงใบเล็กๆ สองสามใบไปด้วย ออกจากบ้านไปพร้อมกับพ่อเฒ่าซู เมื่อออกไปข้างนอก พวกเขาก็เรียกลูกๆ ให้ไปที่ทุ่งนา

ส่วนครอบครัวของซูซานหลาง ถูกแยกออกไปแล้ว ธัญพืชที่ยังเก็บเกี่ยวไม่เสร็จในบ้านก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว

การเคลื่อนไหวภายนอกเรือน ล้วนดังขึ้นในหูของซูซานหลาง เขาหยุดอยู่ด้านนอกประตูเป็นเวลานาน หลังจากที่พวกพ่อเฒ่าซูและคนอื่นๆ จากไปแล้ว เขาก็เอื้อมมือออกไปเปิดประตูแล้วเข้าไปในเรือน

เขาคิดว่าจ้าวซื่อยังหลับอยู่ และกำลังคิดว่าจะอธิบายให้นางฟังอย่างไร แต่หลังจากที่เขาปรับสายตาให้กับความมืดแล้ว เขาก็เห็นลูกชายสองคนของตนเก็บข้าวของเรียบร้อยเมื่อสบตาที่อ่อนโยนของจ้าวซื่อคู่นั้น ซูซานหลางก็สะอื้น “แม่...”

ดวงตาที่อ่อนโยนของจ้าวซื่อ มีน้ำตาคลอเล็กน้อย นางพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “พ่อ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ตราบใดที่ครอบครัวของพวกเราได้อยู่ด้วยกัน ก็ดีเป็นไหนๆ แล้ว”

ซูซานหลางตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อื้อ”

เขาสาบานว่าเขาจะเลี้ยงครอบครัวให้ได้ ถ้ามีอาหารไม่พอ เขาจะไปล่าสัตว์บนภูเขา

จากนั้นก็เก็บของของครอบครัว

จ้าวซื่ออยากจะช่วยทำความสะอาด แต่ซูซานหลางกลับหยุดนางไว้ เขาพูดว่า “เจ้าไม่ต้องขยับ เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ให้ข้าทำเถอะ ข้าจะพาเจ้าฉงกับเจ้าหวาไปจัดเตียงก่อน อีกเดี๋ยวซานเม่ยก็จะกลับมาแล้ว ให้นางมาอยู่กับเจ้า ข้าจะรีบมารับพวกเจ้า”

ทุกสิ่งที่สามารถใช้ได้ในบ้านนี้ ล้วนเป็นของบ้านสาม ดังนั้นเขาจึงนำไปด้วยทั้งหมด