ตอนที่ 73

เมื่อกลับถึงบ้าน จ้าวซื่อไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองว่างงานเลย

ซูซานเม่ยออกไปให้อาหารไก่และเป็ด ส่วนซูเสี่ยวลู่ถูกจับใส่ไว้ในตะกร้าไม้ใบหนึ่ง

ซูฉงกับซูหวายืนมองดูซูเสี่ยวลู่

ซูเสี่ยวลู่ยื่นมือเล็กๆ ของนางออกไปคว้ามือของซูฉง นางส่งยิ้มให้เขา

ซูฉงจ้องมองซูเสี่ยวลู่ ก่อนที่จะยิ้มตอบ แล้วอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหอมแก้มเล็กๆ ของซูเสี่ยวลู่

เมื่อซูฉงพยายามยื่นมือเพื่อจะอุ้มซูเสี่ยวลู่ นางกลับทำหน้ามุ่ยแล้วร้อง “อือ...อือ...”

ซูฉงถึงกับหยุดนิ่งทันที ไม่กล้าขยับตัว เขาใช้มือขวาอย่างเงอะงะลูบศีรษะของซูเสี่ยวลู่เบาๆ พลางปลอบว่า “น้องสาวอย่าร้องนะ เป็นเด็กดีนะ”

ซูเสี่ยวลู่จับมือซ้ายของซูฉงไว้แน่น ตราบใดที่เขาไม่ขยับมือซ้าย นางก็ไม่ร้องไห้อีก

ชาติก่อน นางเป็นหมอจีนที่เชี่ยวชาญถึงยี่สิบหกปี เรียนรู้การแพทย์แผนจีนตั้งแต่ยังเด็ก นางมีพรสวรรค์ด้านนี้โดยธรรมชาติ หลังจากเสียชีวิต นางได้กลับชาติมาเกิดในโลกนี้พร้อมกับมิติ น้ำพุวิญญาณที่ช่วยบำรุงร่างกายมาตลอด พรสวรรค์ของนางจึงยิ่งโดดเด่นกว่าชาติที่แล้ว

ขณะที่จับชีพจร นางก็คิดถึงคำพูดของหมอจากตำหนักหมอรักษาสารพัดโรคเมื่อปีก่อน

สิ่งที่หมอคนนั้นพูดไม่ผิด แต่ด้วยความละเอียดอ่อนที่มากกว่า นางสามารถจับชีพจรได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ความสามารถในการสัมผัสของนางเหมือนถูกขยายออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด นางสามารถวินิจฉัยถึงต้นตอของโรคได้อย่างแม่นยำจนแทบจะสมบูรณ์แบบ

ในสมองของซูฉงมีเลือดคั่งสะสมอยู่ ซึ่งทำให้การไหลเวียนของเส้นลมปราณติดขัดและส่งผลให้พัฒนาการทางสมองล่าช้า หากสามารถสลายเลือดคั่งนี้ได้ แล้วใช้ยาสมุนไพรหายากบำรุงและฟื้นฟูร่างกาย ซูฉงก็จะสามารถพัฒนาเติบโตต่อไปได้

ซูเสี่ยวลู่ค่อยๆ ปล่อยมือของซูฉง นางคิดในใจว่า หากนางโตอีกหน่อย นางจะสามารถใช้เข็มฝังเข็มช่วยสลายเลือดคั่งในสมองของซูฉงได้

แต่ในตอนนี้ นางยังทำไม่ได้ นางจึงเปลี่ยนไปจับมือซ้ายของซูหวาแทน ก่อนจะยื่นมือเล็กๆ ออกไปกอดพี่ชายคนรองของนาง

ซูหวาไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี น้องสาวของเขายังตัวเล็กมาก เพิ่งหัดนั่งได้ ตัวก็นุ่มนิ่มและมีกลิ่นหอม เขากลัวว่าถ้าขยับตัว น้องสาวอาจจะล้มและร้องไห้

ซูฉงที่เพิ่งรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยจากการที่น้องสาวปล่อยมือเขา กลับต้องตื่นตัวอีกครั้งเมื่อเห็นซูเสี่ยวลู่ไปกอดซูหวา เขารีบพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกว่า

“น้องหวา อย่าขยับนะ! ข้าจะไปเรียกน้องสามมาก่อน!”

พูดจบ ซูฉงก็วิ่งออกไปยังลานหลังบ้าน

ซูหวาแน่นอนว่าไม่กล้าขยับตัวเลย ขณะที่ซูเสี่ยวลู่ใช้โอกาสนี้ตรวจชีพจรของเขา

ปัญหาของซูหวาเกิดจากอาการไข้สูงในอดีตที่ทำลายเส้นลมปราณในสมองจนเกิดการอุดตัน เส้นลมปราณที่เสียหายเหล่านี้ทำให้สมองของซูหวาหยุดพัฒนา

หากต้องการฟื้นฟู จะต้องใช้การฝังเข็มเพื่อเปิดทางเดินและบำรุงด้วยยา

หลังจากตรวจเสร็จ ซูเสี่ยวลู่ดึงมือกลับก่อนจะถอนหายใจเบาๆ นางยังต้องรออีกหลายปีถึงจะสามารถใช้วิธีการรักษาเหล่านี้ได้ ช่วงเวลานี้ สิ่งที่นางทำได้มีเพียงแค่ให้ทุกคนในครอบครัวดื่มน้ำพุวิญญาณ

ไม่นาน ซูซานเม่ยและซูฉงก็เดินออกมาจากหลังบ้าน ซูเสี่ยวลู่ปล่อยมือจากซูหวาและนั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อย

ซูซานเม่ยยิ้มเล็กน้อยก่อนพูดกับซูฉงและซูหวา

“พี่ใหญ่ พี่รอง ไม่ต้องกลัวนะ ซื่อเม่ยกอดพวกเจ้าเพราะนางรักพวกเจ้า”

พูดจบ ซูซานเม่ยก็ยิ้มอ่อนโยนให้ซูเสี่ยวลู่ก่อนถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ซื่อเม่ย เจ้าคิดว่าใช่หรือไม่?”