ตอนที่ 76

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มหวานให้โจวเหิงก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสดใส “พี่โจวเหิง พี่สามของข้าก็นวดเก่งมากนะ นางฉลาดมากเลย!”

สองพี่น้องช่วยกันนวดขาของโจวเหิง

ในตอนแรก โจวเหิงรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจ หลังจากที่ครอบครัวของซูซานหลางมาถึง เขาก็ตึงเครียดมากขึ้น แต่เขาเลือกที่จะอดทนและไม่พูดอะไร

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ครอบครัวซูซานหลาง สังเกตเห็นว่าพวกเขาไม่มีใครแสดงท่าทางรังเกียจหรือมองเขาด้วยสายตาแปลกแยก นั่นทำให้เขาค่อยๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เมื่อซูเสี่ยวหลิงเดินเข้ามาและเริ่มนวดให้เขา โจวเหิงก็ยิ่งประหม่า หายใจติดขัด ซูเสี่ยวลู่อายุแค่สามขวบ เป็นเด็กน้อยน่ารักที่ยังไร้เดียงสา

แต่ซูเสี่ยวหลิงอายุเก้าขวบแล้ว และเขารู้ว่าควรมีความแตกต่างระหว่างชายหญิงในวัยนี้ อย่างไรก็ตาม ซูเสี่ยวหลิงดูเหมือนไม่เข้าใจเรื่องเหล่านั้น นางนวดให้เขาอย่างตั้งใจ ดวงตาของนางสวยงามและเต็มไปด้วยความอบอุ่น

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามอ่อนโยนของซูเสี่ยวหลิง โจวเหิงกัดริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะตอบเบาๆ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่เจ็บ ขอบใจเจ้ามาก”

แต่คำว่าพี่สาว โจวเหิงยังไม่สามารถเอ่ยออกมาได้

ซูเสี่ยวหลิงไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้ นางมองดูวิธีการนวดของซูเสี่ยวลู่ ก่อนจะช่วยนวดต่ออย่างตั้งใจ

ซูซานหลางและจ้าวซื่อถอนสายตากลับมาหลังจากมองดูสถานการณ์ตรงหน้า ซูซานหลางพูดขึ้น “หมออู๋ หากท่านต้องการความช่วยเหลืออะไร ก็บอกพวกเราได้เสมอ”

ตาเฒ่าอู๋มองโจวเหิงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทำความเคารพซูซานหลางและจ้าวซื่อ จากนั้นพูดว่า

“ข้ามีเรื่องขอขอช่วยเหลือจากพวกเจ้าจริงๆ ข้าไม่ถนัดเรื่องดูแลเด็ก อาหารที่ข้าทำก็เรียบง่ายเกินไป กลัวว่าเขาจะกินไม่ได้ ข้าจึงอยากรบกวนให้พวกเจ้าทำอาหารเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วนสำหรับพวกเรา ข้าจะจ่ายค่าตอบแทนปีละสิบตำลึงเงิน”

ซูซานหลางและจ้าวซื่อตกใจเมื่อเห็นตาเฒ่าอู๋ทำความเคารพ รีบหลบเลี่ยง จากนั้นเมื่อได้ฟังคำขอ พวกเขาก็รีบโบกมือพร้อมกัน “ไม่ต้องใช้เงินหรอก ไม่ต้องเลย”

ซูซานหลางเตรียมพูดต่อว่าแค่เพิ่มเพียงชุดจานตะเกียบอีกสองชุดไม่ได้ลำบากอะไร

แต่ตาเฒ่าอู๋ส่ายหัวพร้อมยิ้มและพูดว่า “นี่ไม่ใช่แค่เรื่องชามตะเกียบเพิ่ม แต่ต้องให้อาหารดีๆ และบางครั้งเมื่อข้าไม่อยู่ พวกเจ้าจะต้องช่วยดูแลเขาเหมือนลูกชายของพวกเจ้า ข้าต้องจ่ายค่าตอบแทน หากพวกเจ้าไม่ยอมรับ ข้าคงไม่กล้ารบกวน”

ซูซานหลางและจ้าวซื่อสบตากัน จ้าวซื่อเข้าใจถึงสิ่งที่อยู่ในใจของซูซานหลาง นางจึงพยักหน้าให้เขา

ซูซานหลางโอบไหล่จ้าวซื่อพร้อมพูดกับตาเฒ่าอู๋ว่า

“หมออู๋ หากท่านเชื่อใจพวกเรา ก็ฝากโจวเหิงไว้กับพวกเราได้เลย”

ตาเฒ่าอู๋พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนพูดว่า “ได้ เดี๋ยวข้าจะนำเงินมาให้พวกเจ้า หากพวกเจ้ามีเวลา ก็ช่วยไปซื้อผ้าดีๆ จากในตัวเมืองมาให้โจวเหิงสักสองพับ เพื่อทำเสื้อผ้าดีๆ ให้เขาสักสองชุดเถอะ”

“ได้ ไม่มีปัญหา”

ซูซานหลางตอบรับอย่างมั่นใจ