ตอนที่ 79

พูดจบ ซูเสี่ยวลู่ก็วิ่งออกไป

โจวเหิงเพิ่งรู้สึกตัว ที่แท้ก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

"ขอบคุณพวกเจ้า"

โจวเหิงกล่าวขอบคุณเสียงเบา เพราะมีพวกเขา เวลาที่ยากลำบากเช่นนี้จึงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ซูเสี่ยวหลิงยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางส่ายหน้าพูดว่า "ไม่ต้องขอบคุณหรอก ต่อไปถ้ามีเวลาว่าง ตอนที่เจ้าฝังเข็ม พวกเราจะมาคุยเป็นเพื่อนเจ้าทุกครั้ง"

โจวเหิงเม้มริมฝีปาก พยักหน้าเบาๆ

ระยะห่างระหว่างเขากับพวกเขาค่อยๆ ลดลงโดยไม่รู้ตัว

ซูเสี่ยวลู่รีบเรียกตาเฒ่าอู๋มาอย่างรวดเร็ว ซูเสี่ยวหลิงรีบหลีกทางให้ทันที ตาเฒ่าอู๋นั่งลงเพื่อถอนเข็มให้โจวเหิง โดยมีซูเสี่ยวลู่ยืนดูอยู่ข้างๆ

ตาเฒ่าอู๋เห็นท่าทางตั้งใจและจริงจังของเด็กหญิงตัวน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า "นังหนู อยากเรียนรู้งั้นหรือ?"

ตาเฒ่าอู๋เพียงแค่ถามลอยๆ ใครจะรู้ว่าซูเสี่ยวลู่กลับยิ้มแล้วพูดว่า "ท่านปู่อู๋ ข้าเรียนรู้แล้วเจ้าค่ะ มันง่ายมากเลย"

ตาเฒ่าอู๋มองซูเสี่ยวลู่แวบหนึ่ง กำลังจะพูดว่า 'นังหนูช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ' ก็เห็นซูเสี่ยวลู่หยิบเข็มเงินขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพียงแค่ขยับนิ้วเบาๆ ก็ถอนเข็มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วมองตาเฒ่าอู๋ด้วยความภาคภูมิใจพลางพูดว่า "ท่านปู่อู๋ดูสิเจ้าคะ ข้าไม่ได้ทำผิดนะ"

ตาเฒ่าอู๋มักจะสงบนิ่งเสมอ แต่ครั้งนี้ เขาแปลกใจจริงๆ ในขณะที่เขากำลังตกตะลึง ซูเสี่ยวลู่ก็ถอนเข็มเงินอีกหลายเล่มอย่างรวดเร็วและมั่นคง แล้ววางเรียงอย่างเรียบร้อย

"เสี่ยวลู่ หยุดนะ!"

ซูเสี่ยวหลิงเป็นคนแรกที่รู้สึกตัว นางไม่กล้าดึงตัวซูเสี่ยวลู่ ได้แต่ดุด้วยน้ำเสียงเข้มงวดให้หยุดมือ

ซูเสี่ยวลู่หยุด นางกะพริบตามองตาเฒ่าอู๋แล้วพูดว่า "ข้าไม่ได้ทำผิดนะเจ้าคะ"

ตาเฒ่าอู๋สูดหายใจลึก เขาได้สติกลับมาแล้วมองซูเสี่ยวลู่พลางพูดว่า "นังหนู เจ้าไม่ได้ทำผิดจริงๆ แต่ใครสอนเจ้ามาล่ะ?"

เขาไม่ได้แก่จนเลอะเลือน บุตรสาวคนเล็กของซูซานหลางเพิ่งจะอายุครบสามขวบไม่ใช่หรือ การถอนเข็มอย่างคล่องแคล่วและชำนาญเช่นนี้ ใครเห็นก็ต้องตกใจ

แต่คำพูดต่อไปของซูเสี่ยวลู่ ยิ่งทำให้ตาเฒ่าอู๋ตกใจจนสูดหายใจเฮือก

ซูเสี่ยวลู่มองตาเฒ่าอู๋ พลางยิ้มตาหยีแล้วพูดว่า "ท่านปู่อู๋สอนข้าเองนะเจ้าคะ เมื่อครู่ตอนที่ท่นฝังเข็มให้พี่โจวเหิง ข้าก็เรียนรู้แล้ว แต่ข้ายังถอนเข็มไม่เป็น ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าทำได้หมดแล้ว"