ตอนที่ 96

ซูฉงยิ้มพลางพยักหน้า "ได้ ขอบคุณน้องเหิง"

ความรู้สึกสับสนในใจของเขาค่อยๆ จางหายไป เป็นเพราะเขาไม่ฉลาดเท่าน้องหวาจึงจำไม่ได้ แต่เมื่อคิดว่าน้องหวาฉลาดขนาดนี้ ซูฉงก็รู้สึกดีใจ

น้องชายฉลาดก็เท่ากับว่าเขาก็ฉลาดด้วย

ซูหวาดีใจมาก เขายิ้มแล้วพูดกับซูเสี่ยวหลิงและซูเสี่ยวลู่ว่า "ซานเม่ย เสี่ยวลู่ เดี๋ยวข้าจะสอนพวกเจ้าด้วยนะ"

ซูเสี่ยวลู่ปรบมือด้วยความดีใจ "ดีจังๆ ขอบคุณพี่รองเจ้าค่ะ"

พูดจบ ซูเสี่ยวลู่ก็วิ่งเข้าไปกอดซูหวาไว้แน่น

ซูเสี่ยวหลิงก็เก็บซ่อนความรู้สึกเงียบๆ ในใจ ยิ้มพลางพยักหน้า "ได้ ขอบคุณพี่รองเจ้าค่ะ"

จริงๆ แล้วนางก็จำได้ แต่นางไม่อยากพูดออกมาให้ซูหวารู้สึกผิดหวัง ตลอดหลายปีมานี้ แม้จะเป็นน้องสาวแต่กลับต้องทำตัวเป็นพี่สาวมาตลอด นางเคยชินแล้ว และนางก็เข้าใจว่าจะรักและดูแลพี่ชายทั้งสองคนที่พิเศษอย่างไร

โจวเหิงมองซูเสี่ยวหลิงแวบหนึ่ง แล้วรีบเบนสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

ซูซานหลางกับจ้าวซื่อยังไม่อยากเข้าไปในห้องในยามนี้

ตาเฒ่าอู๋กลับมาแล้ว เขารู้สึกหงุดหงิดมาก: "ทำอะไรกันน่ะ มาถึงหน้าประตูบ้านแล้วยังยืนเฉยอยู่ได้"

เมื่อเห็นอารมณ์ที่ยากจะสงบลงของซูซานหลางกับจ้าวซื่อ ตาเฒ่าอู๋ก็กระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "เดี๋ยวก็ชินไปเองแหละ"

ในเมื่อค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว สติปัญญาก็จะเติบโตต่อไป แน่นอนว่าต้องค่อยๆ เข้าใจหลายสิ่งหลายอย่าง ดูสองคนนี้สิ ทำเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อนไปได้

คิดว่าพวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ เขาก็เลยไม่ล้อเลียนพวกเขาแล้ว

ตาเฒ่าอู๋เข้าไปข้างใน แล้วเรียกซูเสี่ยวลู่ ซูฉงกับซูหวามาช่วยเก็บสมุนไพร

จ้าวซื่อกับซูซานหลางรีบทำใจให้สงบ แล้วกลับบ้านไปจัดการทำอาหารเย็น

ในวันต่อๆ มา พวกเขาได้ยินเสียงโจวเหิงสอนให้พี่น้องซูฉงซูหวาท่องตำราพันอักษรทุกวัน ทุกครั้งที่ได้ยิน ซูซานหลางกับจ้าวซื่อยังคงรู้สึกซาบซึ้ง แต่ก็ไม่เหมือนครั้งแรกที่ได้ยินแล้ว พวกเขาจะฟังอย่างเงียบๆ จนจบ แล้วค่อยกลับบ้าน

เมื่อเข้าสู่เดือนสิบเอ็ด อากาศยิ่งหนาวเย็นขึ้น จ้าวซื่อตัดเสื้อนวมหนาๆ ให้ทุกคนในครอบครัวสวมใส่ เหมันต์ปีนี้ สำหรับครอบครัวของซูซานหลางแล้ว แตกต่างจากปีก่อนๆ อย่างมาก

ซูฉงกับซูหวาอาการดีขึ้นทุกวัน โจวเหิงก็มีอาการดีขึ้นเช่นกัน

ซูเสี่ยวลู่อ่านตำราแพทย์ไปได้ครึ่งเล่มแล้ว นางรู้จักสมุนไพรมากมาย สมุนไพรบางอย่างที่ชาติก่อนไม่เคยเห็น แต่ที่นี่กลับมีค่ามาก ซูเสี่ยวลู่แอบจดจำไว้ในใจแล้ว