บทที่ 1000

เรือนแต่ละหลังนั้นอยู่ห่างกันมาก แยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง แต่ละหลังไม่ส่งผลกระทบถึงกัน พูดคุยที่นี่ย่อมไม่ต้องกังวลจะถูกคนพบเห็น ดีกว่าร้านอาหารแห่งอื่นมาก

ที่ร้านอาหารเป็นไปได้มากว่าจะได้พบเจอคนรู้จัก มีเรื่องมากมายจะพูดยังต้องระวังเป็นพิเศษ หากถูกคนได้ยิน นั่นจะยุ่งยากเอาได้

ไม่เพียงแค่นี้ แม้แต่เส้นทางจากไปของที่นี่ยังมีมากมาย ระหว่างทางมีคนคอยนำทาง รับประกันว่าจะไม่พบเจอผู้อื่น

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินมา ตนเองกลับไม่เคยมาที่นี่ อย่างไรเสียราคาก็สูงมาก เดิมทีเขาก็จ่ายไม่ไหว

ครั้งนี้เพื่อหุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุกกับองค์หญิง เขาจึงเอาสมบัติก้นหีบทั้งหมดออกมาใช้

ขอเพียงทำสำเร็จ ภายภาคหน้าเขาได้เป็นราชบุตรเขย ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว!

“ทำการค้าเช่นเดียวกัน ข้าจ่ายเงินมากถึงเพียงนั้นถึงจะสามารถเปิดร้านปิ้งย่างได้ ทั้งหมดล้วนฟังคำพูดเหลวไหลของซ่งปี้อวิ๋น ถึงได้ตกต่ำเช่นนี้!”

ระยะนี้เขาอยู่รักษาอาการบาดเจ็บที่บ้าน กลับสังเกตสถานการณ์ของร้านปิ้งย่างอยู่ตลอด ผลลัพธ์กลับดี ไม่มีลูกค้า!

ทุกคนล้วนเข้าร้านปิ้งย่างสกุลซ่ง คนภายในยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ ทุกคนยอมต่อแถวคอย แต่ไม่ยอมมาลิ้มรสที่ร้านปิ้งย่างสกุลเสิ่นของพวกเขา

ช่างน่าอับอายขายหน้าโดยแท้!

บัดนี้เขาไม่กล้าโผล่หน้าไปพบสหายที่รู้จัก นั่นจะไม่ถูกหัวเราะตายหรือ!

ขณะฉู่มู่เหยาไปพบเสิ่นหวยอัน จู่ๆ เบื้องหน้าก็ปรากฏเงาร่างที่ไม่คาดคิด

“เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่?”

“ท่านช่างเป็นคนไม่เห็นทางตันไม่หันหลังกลับจริงๆ?”

ทั้งสองคนเอ่ยปากพร้อมกัน ฉู่มู่เหยารู้สึกสงสัยหลายส่วนต่อการปรากฏตัวของซ่งจิ่งเซิน ส่วนซ่งจิ่งเซินกลับเผยสีหน้าเกลียดคนไม่ได้เรื่อง ยากจะปกปิดโทสะเอาไว้ได้