บทที่ 1009

“คุณพระช่วย เจ้าชอบเดรัจฉานเช่นนี้หรือนี่ ทั้งที่รู้ว่าเจ้าตั้งครรภ์แล้ว แต่ก็ยังทำแบบนี้กับเจ้า เขามันไม่ใช่คนแล้ว!”

ชั่วขณะนี้นายหญิงซ่งแสนจะตกตะลึงพรึงเพริด นางชี้หน้าเสิ่นหวยอันพลางตวาดเสียงแหลม “เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเอง ถ้าเจ้ายังเป็นคนอยู่ก็คงไม่ทำเรื่องต่ำช้าพรรค์นี้ออกมาหรอก!”

หลี่ซื่อก็ตกตะลึงเช่นกัน นางมองไปทางลูกชายตนเองโดยสัญชาตญาณ ดวงตาเต็มไปด้วยแววสอบถาม

ซ่งปี้อวิ๋นตั้งท้องลูกของเขา?

“จะ…จะเป็นแบบนั้นได้อย่างไร?” เสิ่นหวยอันจิตใจว้าวุ่นสับสน เขานึกว่าซ่งปี้อวิ๋นเสแสร้งเอาเสียอีก แต่เลือดตามเนื้อตัวน่ากลัวยิ่งนัก เป็นไปไม่ได้ที่จะเสแสร้งแกล้งทำ

“เจ้าท้องแล้ว ทำไมถึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้? ถ้าบอกข้าเร็วกว่านี้ ข้าก็คงไม่ผลักเจ้า”

“เจ้ายังไม่รีบหุบปากอีก!” นายหญิงซ่งคำรามสุดเสียง “รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!”

ใครก็คิดไม่ถึงว่าการจับคนผิดประเวณีวันนี้จะเลยเถิดมาถึงขั้นนี้ ตอนเริ่มแรกยังนึกว่าเสิ่นหวยอันวางแผนคิดไม่ซื่อเสียอีก ต่อมาจึงทราบว่าคนทั้งสองลักลอบมีสัมพันธ์กันมานานแล้ว ที่คิดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นก็คือ หลังจากความวุ่นวายทั้งหมดนี้ กระทั่งว่าลูกน้อยก็ยังมีแล้ว

“เสิ่นหวยอันช่างสารเลวจริงๆ ซ่งปี้อวิ๋นยังไม่ออกเรือนก็มาติดตามเขาแล้ว ตอนนี้พอเรื่องแดงออกมา เขากลับโยนความรับผิดชอบทั้งหมดไปให้ซ่งปี้อวิ๋น ถึงขั้นลงไม้ลงมือกับนางอีกด้วย”

“นี่ถึงกับตกเลือดแล้ว ข้าว่าเลือดออกมากขนาดนี้ เกรงว่าคงรักษาเด็กไว้ไม่ได้แล้วละ”

“ช่างสารเลวโดยแท้ ใครแต่งงานกับเขาคนนั้นโชคร้าย ซ่งปี้อวิ๋นก็ตาบอดจริงๆ วันหน้าแต่งเข้าไปแล้วยังจะได้มีชีวิตที่ดีอีกงั้นรึ?”

ทุกคนจุ๊ปากส่ายหน้า รู้สึกว่าคู่นี้จะต้องจบไม่สวยเป็นแน่ ทันทีที่สูญเสียลูกไป วันหน้าไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร นี่เป็นการดองญาติเสียที่ไหน เป็นการผูกแค้นกันชัดๆ!

หลังจากที่ฉู่มู่เหยารู้ว่าซ่งปี้อวิ๋นตั้งครรภ์ แต่กลับถูกเสิ่นหวยอันผลักจนตกเลือดก็ต้องตกตะลึงพรึงเพริด

“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร? ซ่งปี้อวิ๋นตั้งครรภ์แล้วหรือนี่?”