บทที่ 1024

หากก่อนหน้านี้ไม่เกิดเรื่องกับอี้อัน บัดนี้ก็คงแต่งงานไปแล้ว” กู้หรูเยียนนึกขึ้นได้จึงพูดว่า “โชคดีที่ตอนนั้นไม่ได้แต่งเข้าบ้าน หาไม่แล้วตระกูลจะต้องประสบเคราะห์ร้ายจริงๆ!”

ซ่งหลินเองก็ได้ยินเรื่องนี้มาก่อน พยักหน้าลง “แม่นางคนนั้นรับเข้ามาไม่ได้จริงๆ งานแต่งนี้ของอี้อันเป็นเขากำหนดด้วยตนเอง มองออกว่าสายตาเขาใช้ไม่ได้ ภายภาคหน้าจะแต่งงาน เจ้ายังต้องช่วยดูสักหน่อย”

ซ่งอี้อันที่ถูกเรื่องบางอย่างทำให้เสียเวลาจึงยังไม่ได้จากไป “...”

เขาหันหน้ารีบเดินไป หาไม่แล้วโทสะจะตกลงมาที่ตน!

ซ่งหลินเหล่มองคนหันหน้าเดินจากไปคล้ายตัดสินใจบางอย่างแล้วอย่างซ่งอี้อัน พูดว่า “ช่วงนี้คนสกุลหลิ่วมาหาเจ้าหรือไม่?”

“พวกเขาเคยมา แต่ก่อนหน้านี้ข้าสั่งบ่าวไว้แล้ว ห้ามไม่ให้พวกเขาเข้ามาเจ้าค่ะ”

กู้หรูเยียนนึกได้ว่าตอนนั้นสกุลหลิ่วทำกับนางเยี่ยงไร รู้สึกขยะแขยงอย่างมาก หลายปีถึงเพียงนี้ นางเสียใจมาโดยตลอดที่ตนเองไม่ได้รับความโปรดปรานจากบิดามารดา ไม่ว่าทำเยี่ยงไรก็ไม่สามารถทำให้พวกเขาพึงพอใจได้

เพราะเหตุนี้ ไม่รู้นางต้องเสียใจมากน้อยเพียงใด

จนกระทั่งตอนนี้ลูกๆ ล้วนเติบโตแล้ว นางถึงรู้ความจริง เพราะนางไม่ใช่ลูกแท้ๆ ไม่ว่าทำเยี่ยงไรก็ไม่สามารถทำให้พวกเขาพึงพอใจได้ ยิ่งพยายาม ที่ได้รับมาก็คือถูกเอาเปรียบมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

“นับตั้งแต่ข้ากลับมา พวกเขาก็เคยมา วันนี้พูดว่าเจินเอ๋อร์แต่งงาน ก็พูดว่าจะนำของขวัญมามอบให้ได้”

ใบหน้าซ่งหลินเย็นชา เอาเปรียบหรูเยียนมานานหลายปี หาผลประโยชน์ไม่หยุด บัดนี้อับจนหนทางก็เริ่มมาหาพวกเขา คิดว่าพวกเขาโง่กระนั้น?

“วันนี้พวกเขาก็จะมาหรือ?” กู้หรูเยียนขมวดคิ้ว “ก่อนหน้านี้ข้าพูดอย่างชัดเจนมากแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีวันสนใจพวกเขา เห็นว่าพวกเขาเองก็หยุดไปช่วงหนึ่งแล้ว เหตุใดตอนนี้จึงมาอีกเล่า?”

“นับตั้งแต่เรื่องของหลิ่วอวิ๋นเวยถูกเปิดเผย ตำแหน่งของนายท่านหลิ่วก็ถูกปลด หลิ่วเฟยเยี่ยนเองก็ถูกหย่า”

“ในมือมีเพียงสองสามร้าน เจ้าเองก็รู้ฝีมือทำการค้าของพวกเขา หากหลายปีมานี้ไม่มีพวกเราสนับสนุน เปิดร้านใดก็ปิดร้านนั้น ต่อมาปล่อยร้านให้ผู้อื่นเช่า เก็บเงินค่าเช่าเล็กน้อย”