บทที่ 1032

ฮองเฮาพลันเข้าใจสาเหตุที่หมิ่นฮุ่ยเปลี่ยนแปลงความคิดในอดีตแล้วหันมาสนับสนุนและชื่นชมซ่งรั่วเจินหลังจากที่ได้รับการชี้แนะเรื่องตั้งครรภ์ขึ้นมา

นี่ช่างร้ายกาจเกินไปแล้ว!

หากไม่มีคำเตือนจากซ่งรั่วเจินก่อนหน้านี้ ถ้านางหวั่นไหวเพราะคำพูดของจงเฟย เช่นนั้นคนที่เกิดเรื่องก็คงเป็นนางแล้ว!

“ไทเฮาเพคะ เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ประหลาดนัก ช่วงนี้ตวนเฟยได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ถ้ามีคนวางยาพิษจริงจะต้องเป็นเพราะริษยานางอย่างแน่นอน ไปดูด้วยกันสักหน่อยดีไหมเพคะ?” ฮองเฮาเสนอขึ้นมา

ในเมื่อเรื่องนี้จงเฟยวางแผนมาทำร้ายนาง นางก็ไม่คิดจะปล่อยให้เรื่องผ่านไปง่ายๆ!

ในเมื่อมีความคิดทำร้ายนางก็ควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง!

ไทเฮาเหลือบมองพวกซ่งรั่วเจินสองคน รู้สึกเพียงว่าวันดีๆ แบบนี้กลับเกิดเรื่องไม่ดีเช่นนี้ขึ้น ช่างไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย

“ฉู่อ๋อง พวกเจ้าก็ไปดูด้วยกันเถอะ!”

“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จย่า”

……

ภายในตำหนักของตวนเฟย

“หน้าข้าเจ็บเหลือเกิน! ใบหน้าของข้า!”

“หมอหลวง หน้าข้าเป็นอะไรกันแน่? เหมือนมีหนอนนับไม่ถ้วนไต่อยู่อย่างไรอย่างนั้น ทั้งเจ็บทั้งคัน ข้าทนไม่ไหวแล้ว!”

ตวนเฟยมองหมอหลวงด้วยความร้อนใจ วันนี้นางตื่นขึ้นมาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ทั้งตัวไร้เรี่ยวแรง สิ่งที่หนักหนาที่สุดก็คือใบหน้าเจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆ

ตอนแรกเพียงรู้สึกคันเล็กน้อย แต่ต่อมาความคันนั้นก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นตามลำดับ ตอนนี้กลายเป็นเจ็บแปลบปลาบ ความคันประเภทนี้ลุกลามออกมาจากใต้ผิวหนัง ไม่ว่าเกาอย่างไรก็เกาไม่ถูกที่ นางแค้นใจนักที่ไม่สามารถเกาให้ใบหน้านี้เละไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

“ตวนเฟย อาการของท่านเหมือนว่าจะถูกวางยาพิษ แต่อาการประหลาดเกินไปแล้ว ในเวลาอันสั้น กระหม่อมยังหาสาเหตุไม่เจอ”

หมอหลวงมีสีหน้าปั้นยาก การวางยาพิษไม่ใช่เรื่องหายากอันใดในวังหลัง แต่ส่วนใหญ่เป็นการเอาชีวิตคน แต่นี่กลับต้องการจะทำให้ตวนเฟยเสียโฉม!

เกรงว่าคงเป็นเพราะช่วงนี้ตวนเฟยอยู่ในวังทำตัวโอ้อวดเกินไป ทำตัวเด่นจนเป็นภัย ถึงได้ถูกคนหมายตาเข้าแล้ว!