บทที่ 1039

ทุกคนล้วนรู้ว่าหลังจากที่จงเฟยและตวนเฟยบูชาเซียนโบตั๋น คนทั้งสองก็เปลี่ยนเป็นงดงามมากขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าความเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นการค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละวัน หากชั่วขณะนี้ พวกเขาได้เห็นความแตกต่างระหว่างคนทั้งสองด้วยตาตัวเอง ดวงตาต่างก็ฉายแววตกใจออกมา

ผลลัพธ์ที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ ฝ่ายหนึ่งได้ฝ่ายหนึ่งเสีย หากไม่ใช่คุณไสยแล้วจะเป็นอันใดได้อีก?

วิถีธรรมะไม่มีทางดูดกลืนของของคนอื่นมาเสริมของของตัวเอง ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าความงามของตวนเฟยก็คือของบำรุงของจงเฟย!

อาการของตวนเฟยเลวร้ายลงทุกขณะ จงเฟยกลับงดงามมากขึ้นเรื่อยๆ!

“คุณพระช่วย จงเฟยช่างอำมหิตจริงๆ บูชาเซียนโบตั๋นอะไรกัน เห็นได้ชัดว่าใช้ความงามของคนอื่นมาเป็นของบำรุงของตัวเองชัดๆ!”

“ไม่แปลกเลยที่จงเฟยไม่ให้ทุบเซียนโบตั๋นนี่ หากทุบก็ทำให้พวกเราได้เห็นความจริงแล้วไม่ใช่รึ?”

“จงเฟยช่างโหดร้ายโดยแท้ ผู้ใดไม่รู้ว่าในวังหลังฮองเฮาเป็นคนงามที่สุดแล้ว ถ้าฮองเฮาหลงกลบูชาเซียนโบตั๋น เช่นนั้นคนที่เกิดเรื่องในตอนนี้ก็คงเป็นฮองเฮาแล้ว!” หลิ่วกุ้ยเฟยอุทานด้วยความตกใจ

ฮองเฮามองหลิ่วกุ้ยเฟยด้วยความประหลาดใจ นางประเมินสถานการณ์เป็นด้วย เห็นว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้องก็พลิกลิ้นทันควัน

“ฝ่าบาท การกระทำนี้ของจงเฟยชั่วร้ายเกินไปแล้วเพคะ เห็นได้ชัดว่านางหมายจะทำลายหม่อมฉัน ต้องการเหยียบหม่อมฉันเพื่อขึ้นมาแทนที่!”

ฮ่องเต้มีสีหน้าเขียวคล้ำ มองจงเฟยด้วยสายตาเย็นชา “ตอนนี้เจ้ามีอันใดจะพูดหรือไม่?”

“ฝ่าบาท หม่อมฉันบูชาด้วยความเลื่อมใสจริงๆ นะเพคะ ไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังจะมีอะไรแบบนี้อยู่ด้วย!”

จงเฟยลนลาน ใครเลยจะคิดว่าเรื่องจะถูกเปิดโปงออกมาเช่นนี้ หากยอมรับความผิด นั่นก็ไร้หนทางกอบกู้จริงๆ แล้ว!

“หม่อมฉันเข้าวังมานานหลายปี ท่านรู้นิสัยของหม่อมฉันดีว่าไม่เคยทำเรื่องโหดร้ายเช่นนี้มาก่อน คราวนี้หม่อมฉันก็ถูกคนหลอกลวงมาเหมือนกันนะเพคะ ไม่รู้ว่าใครกันที่วางแผนใส่ร้ายหม่อมฉัน!”

นางคุกเข่าลงบนพื้นโขกศีรษะไม่หยุด สีหน้าเปี่ยมความสัตย์ซื่อรันทด “หม่อมฉันจะกล้าขนาดนั้นได้อย่างไรเพคะ เรื่องเช่นนี้หากไม่ระวังแม้เพียงเล็กน้อยก็จะถูกคนจับได้ หม่อมฉันมิต้องตายโดยไร้ที่กลบฝังแล้วหรือเพคะ!”