บทที่ 104

“แค่กๆ”

ฉินเซี่ยงเหิงสำลักน้ำออกมาเป็นจำนวนมากก่อนจะค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นมา

เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็เห็นสตรีสองนางกำลังตบตีกันอย่างดุเดือดราวกับแม่ค้าร้านตลาด ทำให้เขารู้สึกมึนงงอย่างมาก

“คุณชายฉิน ท่านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!”

อวิ๋นซีหว่านเมื่อเห็นฉินเซี่ยงเหิงฟื้นคืนสติ ก็รีบผละจากการตบตีกับจ้าวซูหว่านทันที นางกล่าวด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “โชคดีที่ท่านไม่เป็นไรแล้ว ข้าเพียงตั้งใจจะช่วยชีวิตท่าน แต่จ้าวซูหว่านตบตีข้าราวกับว่าเสียสติไปแล้ว...”

ใบหน้าขาวของหญิงสาวยิ่งดูซีดเผือดกว่าเดิมหลังจากถูกแช่ในน้ำเย็น ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงจากการตบตีกัน จนดูราวกับผีสาวประกอบกับสีหน้าที่ดูน่าเวทนานั่น...

ยิ่งทำให้ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

“เจ้าช่วยข้าไว้หรือ?” ฉินเซี่ยงเหิงถามด้วยความสงสัย “แล้วเหตุใดพวกเจ้าจึงต้องตบตีกันเล่า?”

“พี่เซี่ยงเหิง นางไม่รู้จักอาย กล้าทำเรื่องบัดสีเช่นนั้นกับท่านต่อหน้าธารกำนัล ข้าจึง...”

จ้าวซูหว่านเอ่ยด้วยใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากไร้สีเลือด นางพยายามจะก้าวเข้าไปหาเขา แต่กลับถูกอวิ๋นซีหว่านผลักจนล้มลงกับพื้น

“โอ๊ย!” จ้าวซูหว่านร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

“คุณชายฉิน ท่านอย่าไปฟังนางพูดจาเหลวไหล ข้าเพียงแค่ตั้งใจจะช่วยชีวิตท่านเท่านั้น”

ทันใดนั้น เสียงอุทานดังขึ้นมา “เลือด! คุณหนูจ้าวมีเลือดไหล!”

ผู้คนรอบข้างรีบนำคบเพลิงเข้ามาส่องดู แล้วก็เป็นดังคาด จ้าวซูหว่านมีเลือดไหลออกมาจนย้อมเสื้อผ้าของนางเป็นสีแดงสด

ใบหน้าของจ้าวซูหว่านซีดขาวด้วยความเจ็บปวด นางกุมท้องด้วยความตื่นตระหนก “รีบ... รีบไปตามหมอมา!”

“คุณหนูจ้าวบาดเจ็บที่ใดกัน? เหตุใดจึงมีเลือดไหลออกมามากเช่นนี้?”

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสงสัย แม้ว่าอวิ๋นซีหว่านจะผลักนาง แต่ไม่ได้ใช้แรงมากนัก

แม้หญิงสาวจะล้มลง แต่ก็ไม่น่าจะทำให้เกิดการบาดเจ็บหนักได้ ทว่าจ้าวซูหว่านกลับมีเลือดไหลออกมากอย่างน่าตกใจ ช่างน่าแปลกประหลาดนัก!

อวิ๋นซีหว่านเองก็รู้สึกงุนงง นางมองมือตัวเองอย่างไม่รู้ตัว “ข้า ข้าแค่ผลักเจ้าเบา ๆ เท่านั้น เจ้าอย่าได้มาโทษข้าเชียวนะ!”

“อวิ๋นซีหว่าน ถ้าท้องข้า...” จ้าวซูหว่านเห็นซ่งอี้อันและคนอื่น ๆ ยังอยู่ใกล้ นางจึงรีบหยุดคำพูดของตัวเองไว้ กล่าวเพียง “ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!”