บทที่ 1057

ภายในเรือนห่างไกลแห่งหนึ่งทางทิศตะวันออกของเมือง

หวงเชียนเชียนและชายคนหนึ่งกำลังพลอดรักกันอย่างเร่าร้อนบนตั่งเตียง

“เชียนเชียน ไอ้โง่นั่นยอมเชื่อคำพูดเจ้าและอาศัยอยู่ในสถานที่บ้านั่นหนึ่งเดือนจริงหรือ?” หร่วนหยวนอู่พูดยิ้มๆ

หวงเชียนเชียนเผยสีหน้าหมิ่นแคลน “หร่วนหลิงเฟิงก็คือตัวโง่งมคนหนึ่ง ข้าพูดอะไรเขาก็เชื่อ สองปีมานี้เขาก็ถูกข้าหลอกหัวหมุนไม่ใช่หรือ?”

“แท้จริงแล้วเขาดีต่อข้าจริงๆ น่าเสียดายข้ามีท่านตั้งแต่แรก รอหลังผ่านไปหนึ่งเดือนเขาตายแล้ว ข้าจะกลายเป็นม่าย ท่านจะต้องดีต่อข้าด้วยล่ะ!”

“เจ้าวางใจเถอะ! เจ้าก็คือคนรักของข้า ข้าย่อมต้องดีต่อเจ้า”

หร่วนหยวนอู่ลูบไล้ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดของหญิงสาว ภายในสายตาเปี่ยมความลำพองใจ

“พูดไปแล้วก็บังเอิญยิ่งนัก เมื่อแรกคนที่ช่วยหร่วนหลิงเฟิงเอาไว้คือน้องสาวของข้า ท่านให้ข้าไปสวมรอย เขาก็คิดว่าข้าช่วยเขาเอาไว้จริงๆ ยังทำดีต่อข้าไปทุกจุด”

หวงเชียนเชียนพูดพลางหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “น้องสาวข้าน่ะ แม้ว่าหน้าตาเหมือนกับข้าไปทุกกระเบียดนิ้ว แต่นางถูกกำหนดให้ไม่มีวาสนาเหมือนข้า ยังคิดแต่งงานเข้าจวนสกุลหร่วน นางคู่ควรหรือ?”

“ใช่แล้ว ตอนนี้น้องสาวของเจ้าเป็นเช่นไร?” หร่วนหยวนอู่เอ่ยถาม

หวงเชียนเชียนเย้ยหยัน “ยังจะเป็นเช่นไรอีกเล่า? อยู่ที่บ้านเกิดต่อนั่นล่ะ! ข้าตั้งใจส่งไปสองคนเพื่อจับตาดูนาง ไม่ปล่อยให้นางมีโอกาสมาที่เมืองหลวง!”

“นางคิดจะเปิดโปงข้า อย่าฝัน!”

“ยังเป็นเจ้าฉลาด!” หร่วนหยวนอู่ดีใจอย่างมาก “ถึงตอนนั้นหร่วนหลิงเฟิงตายแล้ว สกุลหร่วนก็เหลือเพียงหร่วนอวี้เฉิง ก่อนหน้านี้เขาเกือบตายไป น่าเสียดายโดยแท้!”

“หากพวกเขาล้วนตายไปทั้งหมด ลูกชายที่เป็นทายาทสายตรงของสกุลหร่วนก็ตายหมดแล้ว เหลือเพียงหร่วนเนี่ยนถังคนเดียวย่อมไม่มีประโยชน์ ถึงตอนนั้นความมั่งคั่งร่ำรวยของสกุลหร่วนยังไม่ตกเป็นของข้าอีกหรือ?”

“เช่นนั้นถึงตอนนั้นท่านจะแต่งงานกับข้าจริงหรือไม่? ท่านเป็นน้องสามีข้านะ!” หวงเชียนเชียนพูดยิ้มๆ

หร่วนหยวนอู่หัวเราะเสียงแผ่วเบา “กลัวอันใด? เจ้าไม่ใช่ยังมีน้องสาวฝาแฝดหรอกหรือ?”