บทที่ 106

เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งรั่วเจิน จ้าวซูหว่านแสดงอาการลังเลออกมา นางเผลอมองไปทางฉินเซี่ยงเหิงโดยไม่รู้ตัว

เมื่อฉินเซี่ยงเหิงรับรู้ถึงสายตาของนาง หัวใจของเขาก็เต้นระรัว รีบส่งสายตาห้ามปรามให้แก่นางอย่างสุดชีวิต

หากกล้าพูดชื่อเขาออกมา ทุกอย่างจบสิ้นแน่!

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะปิดบังอะไรได้อีก? ในเมื่อเจ้าตั้งใจจะให้เด็กคนนี้เกิดมา แล้วเจ้าไม่คิดจะแต่งงานกับเขาเลยหรือ?”

ซ่งรั่วเจินที่สังเกตเห็นท่าทางของทั้งคู่ จึงเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ “หากพลาดโอกาสวันนี้ ต่อให้กระโจนลงแม่น้ำฮวงโห เจ้าก็ชำระล้างชื่อเสียงไม่ได้แล้ว[1]”

อวิ๋นเนี่ยนชูที่ดูทุกอย่างอยู่ ยิ่งแสดงอาการรังเกียจจ้าวซูหว่าน นางรู้สึกสงสารซ่งอี้อันอย่างที่สุด แต่เมื่อเห็นซ่งรั่วเจินยังคงสงบนิ่ง และเลือกพูดเตือนจ้าวซูหว่านอย่างใจเย็น ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

ไม่ด่าทอเสียให้สิ้นก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว ยังจะมาเกลี้ยกล่อมนางอีกหรือ?

ซ่งรั่วเจินส่งสายตาให้สัญญาณแก่อวิ๋นเนี่ยนชู แม้จ้าวซูหว่านจะน่าชัง แต่เหตุการณ์วันนี้ที่เกิดขึ้น นางคงไม่สามารถสร้างปัญหาใดได้อีกต่อไป

คนที่น่ารังเกียจที่สุดยังคงเป็นฉินเซี่ยงเหิง เขากับฉินซวงซวงเหมือนกันไม่มีผิด วันนี้จะต้องแฉเรื่องน่าอัปยศของเขาให้ได้!

“จ้าวซูหว่าน ชื่อเสียงเจ้าถูกทำลายไปหมดแล้ว ควรถือโอกาสนี้บอกผู้คนว่าใครคือบิดาของเด็กในครรภ์ เจ้ายังมีโอกาสที่จะแต่งเข้าบ้านของเขาได้ มิฉะนั้น อย่าว่าแต่ออกเรือนเลย แม้แต่ตระกูลจ้าวก็คงไม่อาจยอมรับบุตรสาวเช่นเจ้าได้!”

อวิ๋นเนี่ยนชูเห็นสัญญาณจากซ่งรั่วเจินให้มองไปที่ฉินเซี่ยงเหิง พอหันไปมองก็เห็นท่าทีร้อนรนของเขา นางก็เข้าใจทันที จากนั้นจึงรีบกระพือไฟเข้าไปอีก

จ้าวซูหว่านอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงโทสะของบิดากับมารดายามที่พวกเขาได้รับรู้เรื่องนี้ ทำให้นางสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัว

ขณะที่อวิ๋นซีหว่านมองดูท่าทีตื่นตระหนกของจ้าวซูหว่านด้วยความภาคภูมิใจ นางยิ้มเยาะและเอ่ยด้วยเสียงประชดประชัน

“หรือว่าบุรุษผู้นั้นมีตัวตนที่ไม่อาจเปิดเผยให้คนรู้ได้? หรือบางที…เจ้าอาจเป็นเพียงอนุที่ต้องถูกซ่อนเร้นไว้จากสายตาผู้คน?”

จ้าวซูหว่านกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะส่งสายตาโกรธเคืองไปทางอวิ๋นซีหว่าน

อวิ๋นซีหว่านไม่รีบร้อน นางรับเสื้อคลุมจากสาวใช้ที่ส่งมาให้ แล้วยื่นไปให้ฉินเซี่ยงเหิงด้วยท่าทีแฝงความห่วงใย “คุณชายฉิน เมื่อครู่ตอนที่ช่วยท่าน ไม่รู้ว่าเหตุใดเสื้อคลุมของท่านถึงหายไปเสียได้ รีบสวมเสื้อตัวนี้เถิดเจ้าค่ะ”

“ขอบคุณ” ฉินเซี่ยงเหิงเอ่ยด้วยท่าทีอึดอัดขณะยื่นมือรับเสื้อคลุม

จ้าวซูหว่านมองฉากนั้น มือทั้งสองข้างกำชุดกระโปรงแน่นราวกับตัดสินใจทำเรื่องใหญ่บางอย่างได้แล้ว นางกล่าวออกมาว่า “เป็นพี่เซี่ยงเหิง เด็กในท้องข้าเป็นลูกของเขา!”