บทที่ 111

ฉินเซี่ยงเหิงเห็นว่าจ้าวซูหว่านถูกคนประคองไว้ได้ ทั้งดูจะไม่ได้รับความกระทบกระเทือนอันใด ในใจก็เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เขาทุ่มเทไปมากขนาดนี้ แต่กลับต้องมาพังพินาศเพราะน้ำมือสตรีผู้เดียว ต่อให้เขาสอบติดอันดับต้นๆ ในการสอบฤดูใบไม้ผลิ เรื่องนี้ก็ทำให้ชื่อเสียงเขาป่นปี้ไปหมดแล้ว!

“ไม่ผิด ข้าเคยหลับนอนกับจ้าวซูหว่านจริงๆ แต่นางเป็นหญิงที่มีสัมพันธ์กับผู้ชายไม่เลือกหน้า ผู้ใดจะไปรู้ว่าเด็กในท้องนางเป็นลูกใครกันแน่?”

“ท่านว่าอะไรนะ?”

จ้าวซูหว่านสะบัดฝ่ามือออกไปด้วยความโมโห!

ฉินเซี่ยงเหิงถูกตบไปหนึ่งฉาด แววตายิ่งแข็งกร้าวกว่าเดิม “หากเจ้าเป็นหญิงที่รักนวลสงวนตัว มีพันธะหมั้นหมายแล้วแท้ๆ ยังจะมาข้องแวะกับข้าอีกทำไม?

“ตอนนี้พอเรื่องแดงออกมาก็โยนความรับผิดชอบมาให้ข้า ผู้หญิงคนอื่นไม่มีชายใดมาชมชอบหลังจากหมั้นหมายเลยเช่นนั้นหรือ? เหตุใดถึงมีแต่เจ้าที่คบชู้สู่ชายกันเล่า?”

จ้าวซูหว่านโมโหจนทั้งร่างสั่นระริก สีหน้าที่เพิ่งจะมีเลือดฝาดค่อยๆ เผือดสีลงทีละนิด

“เรื่องมาถึงขั้นนี้ ข้าจะบอกพวกท่านก็ได้ว่าทำไมอาภรณ์ข้าจึงไม่เรียบร้อยเช่นนี้? นั่นก็เพราะ...”

“ฉินเซี่ยงเหิง ท่านหุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”

จ้าวซูหว่านพุ่งตัวเข้าไปราวเสียสติ หมายจะปิดปากฉินเซี่ยงเหิง

ฉินเซี่ยงเหิงกลับผลักออกอย่างรุนแรง “เพราะนางกำลังพลอดรักกับข้าอยู่บนเรือน่ะสิ! สตรีอย่างนางยังจะเป็นคนดีอะไรอีกงั้นรึ?”

ทุกคนส่งเสียงฮือฮา คิดไม่ถึงว่าทั้งคู่จะไร้ยางอายปานนี้ ถึงกับทำเรื่องพรรค์นี้บนเรืออย่างอดรนทนไม่ไหว?

“กรี๊ด!”

จ้าวซูหว่านกรีดร้องเสียงแหลม ร่างกายหงายไปข้างหลังอย่างไม่อาจควบคุม

พอซ่งอี้อันสังเกตเห็นเช่นนั้นก็รีบผลักมั่วอวี่ที่อยู่ข้างๆ ออกไป

มั่วอวี่ถลาไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเหลอหลา ประคองจ้าวซูหว่านที่หวุดหวิดจะล้มลงไว้ได้ ตนเองกลับล้มก้นจ้ำเบ้า

มั่วอวี่ “?”