บทที่ 115

สุดท้ายจ้าวซูหว่านก็ตายไปในฤดูหนาวคราวนั้น

สำหรับฉินซวงซวง จ้าวซูหว่านเป็นเพียงสตรีที่ไม่สลักสำคัญคนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจ

ผู้ใดจะคาดคิดว่าวันนี้เรื่องราวจะลุกลามบานปลายเช่นนี้ ถึงกับถูกเปิดโปงออกมา เหตุใดเหตุการณ์ต่างๆ จึงแตกต่างจากชาติก่อนมากขนาดนี้?

พอฉินซวงซวงมาถึงก็รีบถามว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ เรื่องนี้จะชักช้าไม่ได้ จะต้องไปแบกกิ่งหนามยอมรับความผิด[1]ที่จวนสกุลซ่งโดยเร็วที่สุดเจ้าค่ะ!”

“แบกกิ่งหนามยอมรับความผิด? สกุลฉินของพวกเรายอมขายหน้าเช่นนั้นไม่ได้หรอกนะ!”

ฉินเจิงมีสีหน้าบึ้งตึง

ที่ผ่านมา ซ่งหลินกดหัวเขาไว้มาโดยตลอด ยามนี้ในที่สุดซ่งหลินก็ตายไปในสนามรบได้เสียที สกุลซ่งปราศจากผู้นำ พวกเขายังจะต้องไปแบกกิ่งหนามยอมรับความผิดต่อสกุลซ่งอีก จะมิกลายเป็นเรื่องน่าขำไปหรอกรึ?

“อนาคตของท่านพี่จะรอช้าไม่ได้ ตอนนี้มีแต่ต้องแบกกิ่งหนามยอมรับความผิดและได้รับการให้อภัยจากสกุลซ่ง จะให้เรื่องไปถึงทางการไม่ได้เด็ดขาดเจ้าค่ะ!”

ฉินซวงซวงมีสีหน้าจริงจัง นี่เป็นวิธีคลี่คลายเพียงวิธีเดียวที่นางคิดออกในตอนนี้

แม้เรื่องนี้พูดขึ้นมาแล้วอาจไม่น่าฟัง แต่ก็ไม่ได้ละเมิดกฎระเบียบของราชสำนัก

รอจนฉินเซี่ยงเหิงสอบได้อันดับดีๆ คนอื่นก็จะมองว่านี่เป็นแค่เรื่องเหลวไหลในวัยหนุ่มของเขา ไม่มีผลกระทบมากนักสำหรับบุรุษเช่นเขา

กู้อวิ๋นเวยหวั่นไหวเพราะคำพูดของฉินซวงซวงเสียแล้ว

“ท่านแม่ทัพ ซวงซวงพูดถูก วันนี้เซี่ยงเหิงจะต้องยอมเจ็บตัวหน่อยแล้ว” กู้อวิ๋นเวยกล่าว

ฉินซวงซวงพยักหน้า “ท่านพ่อ ท่านใช้กฎบ้านลงโทษท่านพี่ต่อหน้าทุกคนหน้าจวนสกุลซ่ง ทุกคนกลับจะชื่นชมท่าน คิดว่าท่านไม่ได้ให้ท้ายบุตรของตัวเอง เมื่อเป็นเช่นนี้ สกุลฉินก็จะสามารถปกป้องชื่อเสียงเอาไว้ได้!”

“หากสกุลซ่งยังยืนกรานจะแจ้งความก็มีแต่จะทำให้ทุกคนมองว่าพวกเขาใจดำเกินไป...”

……

จวนสกุลซ่ง

เมื่อหลิ่วหรูเยียนทราบเรื่องระหว่างฉินเซี่ยงเหิงและจ้าวซูหว่านก็โมโหจนสีหน้าดำคล้ำ

“ทำแบบนี้ได้อย่างไร! ทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน!”

“ข้าไม่ถูกใจจ้าวซูหว่านผู้นี้แต่แรกแล้ว คอยตามพัวพันอี้อันอยู่ได้ตั้งแต่เช้าจรดค่ำเพื่อให้ได้หมั้นหมาย แต่คิดว่าอี้อันชอบก็แล้วไปเถอะ แต่กลับมาทำเรื่องงามหน้าพรรค์นี้ ซ้ำยังทำร้ายอี้อันอีก”

“ทั้งที่นางเป็นคนต้นเรื่องชัดๆ ก่อนหน้านี้ยังมีหน้ามาแสร้งทำเป็นร้องห่มร้องไห้ทำตัวน่าสงสารต่อหน้าข้า!”