บทที่ 126

เช้าวันต่อมา ประตูใหญ่สกุลซ่งถูกเคาะ

“คุณหนู หลินจือเยว่กับหลินซวงซวงมา พูดว่าต้องการคืนเงินเจ้าค่ะ”

เฉินเซียงพูดไม่ออก “ได้ยินว่าโวยวายพักใหญ่ ขาดเพียงตีฆ้องร้องเปล่าให้ทุกคนต่างรู้กันถ้วนทั่วถึงเป้าหมายที่พวกเขามากันในวันนี้”

“มาเช้าเพียงนี้เชียวหรือ?”

ซ่งรั่วเจินได้ยินมุมปากก็ยกขึ้น สองคนนี้ช่างมารนหาที่ตายโดยแท้!

“คุณหนู เหตุใดท่านยิ้มดีใจเพียงนี้?”

เฉินเซียงไม่เข้าใจ “จะคืนเงินก็คืนเงินสิ เดิมทีพวกเขาก็ติดหนี้อยู่แล้ว ถือสิทธิ์อะไรมาโอหังเพียงนี้ บ่าวดูแล้วฉินซวงซวงผู้นั้นมีท่าทีของฮูหยินที่ใดกัน? เห็นได้ชัดว่ามีท่าทีของอนุคนโปรดคนหนึ่ง น่ากลัวว่าวันนี้ยังคิดโอ้อวดเบ่งบารมีต่อหน้าคุณหนูอีกด้วยนะเจ้าคะ!”

“ในที่สุดพวกเขาก็นำเงินมาคืนแล้ว นี่ยังไม่ใช่เรื่องดีอีกหรือ?”

ซ่งรั่วเจินคลี่ยิ้ม “ไป พวกเราไปดูว่าพวกเขาโอ้อวดเบ่งบารมีอย่างไร!”

“มาเอะอะโวยวายอันใดที่นี่ตั้งแต่เช้า?”

ซ่งจืออวี้มองพวกหลินจือเยว่สองคน ภายในสายตาเจือความรังเกียจ คล้ายแมลงวันน่ารำคาญสองตัวบินตอแยไปมาอยู่ตรงหน้า

ฉินซวงซวงเองก็คิดไม่ถึงว่าคนออกมาจะเป็นซ่งจืออวี้ คนผู้นี้เป็นอันธพาลไม่กริ่งเกรงต่อสิ่งใดคนหนึ่ง พูดอันใดล้วนไม่มีประโยชน์ นึกรำคาญใจขึ้นมาก็เหวี่ยงหมัด

แม้แต่หลินจือเยว่เองก็เคยถูกชกถึงสองครั้ง นางจึงไม่อยากมีเรื่องกับคนผู้นี้!

“ซ่งรั่วเจินเล่า? วันนี้พวกเรานำเงินมาคืนแล้ว”

“คืนเงิน?” ซ่งจืออวี้มองหลินจือเยว่อย่างแปลกใจแวบหนึ่ง

เขามองคนผู้นี้ออกตั้งแต่แรก คิดไม่ถึงว่าจะสามารถคืนได้จริงเสียด้วย?

“คืนก็คืนสิ ก็แค่แปดล้านตำลึงไม่ใช่หรือ? นำตั๋วเงินออกมาสิ ไม่เห็นต้องเอะอะเอ็ดตะโรเพียงนี้!”

ซ่งจืออวี้ยื่นมือออกไปรอตั๋วเงิน