บทที่ 162

เห็นคนตระกูลซ่งปล่อยให้ซ่งเยี่ยนโจวเขียนหนังสือหย่าโดยไม่มีใครขัดขวางสักคน เฉียนชิวเซียงก็เริ่มลนลานเสียแล้ว

หากไปจากตระกูลซ่ง พวกตนจะไปหาบ่อเงินบ่อทองแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก?

ซืออิ๋งสามารถแต่งเข้าตระกูลซ่งได้เดิมก็อาศัยว่าโชคช่วย ถึงตอนนี้ซ่งเยี่ยนโจวจะกลายเป็นคนพิการ แต่ทรัพย์สมบัติของตระกูลซ่งยังคงอยู่

ถ้าไปจากตระกูลซ่ง สตรีที่หย่าร้างคนหนึ่งจะสามารถหาที่พึ่งได้ดีเท่าไรเชียว? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องยอมให้นางส่งเงินมาช่วยเหลือจุนเจือบ้านเดิม

“แม่เขย ท่านรีบเกลี้ยกล่อมเยี่ยนโจวสิ”

เฉียนชิวเซียงเดินออกไปนอกประตูดึงหลิ่วหรูเยียนเข้ามา รอยยิ้มประจบเอาใจเกลื่อนใบหน้า ไม่ได้เย่อหยิ่งถือดีเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

เปลี่ยนสีหน้าไวจนชวนให้คนอึ้ง

“ซืออิ๋งแค่โมโหไปชั่วขณะถึงได้พูดจาหุนหันพลันแล่นแบบนั้นออกมา บุพเพที่ได้มาอย่างยากเย็นนี้พูดว่าจะหย่าก็หย่าเลยได้อย่างไรกัน?”

“อีกอย่าง สถานการณ์ของเยี่ยนโจวในตอนนี้ ข้างกายจำเป็นต้องมีคนดูแล ซืออิ๋งไปแล้วยังจะมีใครดูแลอีกเล่า?”

“ซืออิ๋งเป็นเด็กที่ให้ความสำคัญกับญาติมิตร นางก็แค่เป็นห่วงน้องชายมากเกินไป”

“อย่างไรเสียก็เป็นพี่น้องที่ออกมาจากท้องแม่เดียวกัน มีความผูกพันที่โตมาด้วยกัน ไหนเลยจะทนมองน้องชายตกระกำลำบากโดยไม่สนใจไยดีได้?”

ต่อหน้าถ้อยคำโน้มน้าวของเฉียนชิวเซียง หากเป็นเมื่อก่อนหลิ่วหรูเยียนคงรับปากไปแล้ว

แม้ฝานเซี่ยงหรงจะเป็นพวกไม่ได้เรื่อง แต่ฝานซืออิ๋งเป็นห่วงน้องชายเช่นนี้ เห็นได้ว่าเป็นคนจิตใจดี

แต่เมื่อครู่รั่วเจินสะกิดเตือน นางก็พลันเข้าใจสิ่งที่ไม่เคยเข้าใจในอดีตทั้งหมดแล้ว

เยี่ยนโจวไม่ได้ชอบซืออิ๋งเลยสักนิด ตอนนั้นไยจึงยืนกรานแต่งงานกับนาง?

หลังแต่งงานก็กระโจนเข้าสู่สมรภูมิโดยไม่ลังเล จดหมายถึงทางบ้านในช่วงสองปีนี้ก็มีแต่เป็นห่วงเป็นใยครอบครัว ไม่มีความรู้สึกเสน่หาฉันชายหญิงเลยสักนิด

เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น...เยี่ยนโจวถูกบังคับ!

เรื่องที่เรียบง่ายเช่นนี้ ทำไมนางเพิ่งมาเข้าใจเอาป่านนี้ นางถึงขั้นรู้สึกว่าที่ผ่านมาถูกคนร่ายมนตร์สะกด กระทั่งสมองก็ยังไม่มี...