บทที่ 187

“บิดามารดาปฏิบัติต่อข้าอย่างดีเสมอมา ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาต้องทนรับคำครหามากมายเพราะข้า ข้ามิอาจอกตัญญูต่อไปได้อีก…”

ซ่งเยี่ยนโจวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ รั่วเจินถึงแม้จะหมั้นหมายแล้ว แต่สองปีมานี้ยังคงรอคอยหลินจือเยว่ ยากที่จะหลีกเลี่ยงคำครหาของผู้คน ยิ่งไม่ต้องพูดลั่วชิงอินว่าช่วงที่ผ่านมาต้องยากลำบากมากเพียงใด

นางเป็นบุตรีของตระกูลสูงศักดิ์ หากไม่ใช่เพราะเขา นางจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้หรือ?

แต่บัดนี้เขาเป็นเพียงคนที่เคยหย่าร้าง ไหนเลยจะคู่ควรกับนางได้? จะให้เอ่ยปาก เขาก็ไม่มีหน้าจะพูดออกมา

สายตาจ้องมองหญิงสาวที่อยู่ในใจมาตลอดกำลังจะจากไป เขาจึงเรียกเบา ๆ

“ชิงอิน”

ซ่งเยี่ยนโจวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาลึกซึ้งจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก “ตอนนี้ข้าได้หย่าร้างแล้ว หากว่า…”

ลั่วชิงอินมองบุรุษตรงหน้าอย่างใจจดจ่อ นิ้วเรียวดุจหยกภายใต้แขนเสื้อของนางค่อย ๆ กำแน่นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจก็เริ่มติดขัดขึ้นเล็กน้อย

“ซ่งเยี่ยนโจว เจ้ากับลั่วชิงอินนี่มันจริง ๆ เลย! เราเพิ่งจะหย่ากัน เจ้ายังคิดจะแต่งกับลั่วชิงอินอีกหรือ?”

ทันใดนั้น เสียงแหลมสูงก็พุ่งเข้ามาทำลายบรรยากาศเดิม

ฝานซืออิ๋งพุ่งเข้ามาระหว่างซ่งเยี่ยนโจวและลั่วชิงอินด้วยโทสะเดือดพล่านราวกับแม่เสือ

“ลั่วชิงอิน เจ้ายังมียางอายอยู่หรือไม่? ผ่านมาตั้งนานแล้วยังไม่ตัดใจอีกหรือ!”

“ข้าก็ว่าเหตุใดเยี่ยนโจวอยู่ดี ๆ จึงต้องการหย่ากับข้า ที่แท้ก็เพราะถูกนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เช่นเจ้าล่อลวงนี่เอง!”

“บอกมา! เป็นเจ้าที่ยุยงเขาให้หย่าข้าใช่หรือไม่!”

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ซ่งเยี่ยนโจวและลั่วชิงอินตั้งตัวไม่ทัน ไม่คิดว่าฝานซืออิ๋งจะโผล่มาอย่างฉับพลัน และยิ่งไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้นางได้ยินสิ่งใดไปบ้าง

“อย่ามาก่อกวน!” สีหน้าของซ่งเยี่ยนโจวพลันเย็นชา “ที่ข้าหย่ากับเจ้าเป็นเพราะปัญหาของเราสองคน ไม่เกี่ยวกับผู้อื่น!”