บทที่ 19

“ซวงซวงมิได้ตั้งใจ เหตุใดเจ้าต้องบีบคั้นคนอื่นถึงเพียงนี้?” หลินจือเยว่ปกป้องฉินซวงซวงไว้ทางด้านหลัง สีหน้าบึ้งตึง

“ข้าบีบคั้นคน? คนมากมายที่นี่ถูกทำร้าย หลานชายของใต้เท้าจ้าวได้รับภัยโดยไร้สาเหตุ พี่รองข้าต้องตาบอดเพราะสวมสร้อยข้อมือเส้นนี้ บัดนี้หลินโหวพูดหนึ่งประโยคว่ามิได้ตั้งใจก็ถือว่าจบกันไปแล้วกระนั้นรึ? ท่านมีสิทธิ์อะไรพูดคำนี้กัน?”

ใบหน้างดงามมีเสน่ห์ของฝ่ายหญิงเจืออารมณ์โกรธขึ้ง ดวงตาดำดุจหมึกคู่งามทอประกายวาวโรจน์ ท่าทีดุดันชัดเจน ถึงขั้นทำให้หลินโหวตะลึงงัน

“ไต้ซือชั่วคนนี้หลอกพวกเราหลายคนเพียงนี้ หากมิใช่เพราะฉินซวงซวงเชิญมา พวกเราจะถูกหลอกได้อย่างไร?”

“ตนเองตาไม่ดีก็ช่างเถอะ ยังพาหายนะเช่นนี้มาด้วย โชคร้ายที่พวกเราแต่ละคนหลงเชื่อ ทำร้ายพวกเราอย่างรันทดถึงเพียงนี้!”

“หลินโหวเองก็มิใช่ว่าถูกหญิงคนนี้ใช้เล่ห์เหลี่ยมอันใดจับไว้แล้วหรือ หาไม่แล้วไฉนเลยจะลุ่มหลงนาง ไม่ยอมแต่งงานกับแม่นางซ่งที่ดีเพียงนี้ ต้องแต่งกับหญิงผู้นี้เท่านั้น?”

ได้ยินเสียงตำหนิเกินควร ประโยคแรกว่ารุนแรงแล้วประโยคถัดมากลับรุนแรงยิ่งกว่า สีหน้าฉินซวงซวงเผือดซีด คิดดูแล้วก็ไม่เข้าใจ ทั้งที่ชาติก่อนไต้ซือเทียนสุ่ยมีชื่อเสียงอย่างมากในเมืองหลวง ส่วนนางก็เพราะเข้าตาของขุนนางชนชั้นสูงไม่น้อย ภายหลังก็ช่วยเหลือนางมากทีเดียว เหตุใดบัดนี้จึงไม่เหมือนเดิมแล้ว?

ครู่ถัดมา สายตานางทอดมองซ่งรั่วเจิน การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดล้วนเริ่มจากนาง!

หลินจือเยว่ได้ยินเสียงสะอื้นทางด้านหลัง เบือนสายตามองใบหน้าเรียวเล็กน่าสงสารของฉินซวงซวง ทันใดนั้นคิดเพียงว่าฝีปากคมคายของซ่งรั่วเจินช่างร้ายกาจนัก

“นี่ก็คือเป้าหมายของเจ้างั้นหรือ? ทำให้ทุกคนตำหนิซวงซวง ทำลายชื่อเสียงของนาง พิสูจน์ให้เห็นว่านางเทียบเจ้าไม่ได้?”

“ซ่งรั่วเจิน ข้ารู้ข้าและซวงซวงมีใจให้กันทำร้ายหัวใจของเจ้า แต่ข้าเองก็สัญญาว่าหากแต่งเจ้าเข้าเรือนแล้วจะไม่มีวันปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี แต่เจ้าวางแผนรังแกซวงซวงไปทุกย่างก้าวเช่นนี้ ช่างโหดเหี้ยมอำมหิตเกินไปแล้วจริงๆ!”