บทที่ 192

“ซวงซวง เจ้าอย่าลดตัวไปเถียงกับนางเลย นางเป็นหญิงปากร้าย!”

หลินจือเยว่ดึงฉินซวงซวงมาไว้ข้างหลัง มองซ่งรั่วเจินด้วยสายตาเย็นชา “เป็นสาวเป็นนางควรอ่อนโยนอ่อนหวานถึงจะถูก มาทำตาต่อตาฟันต่อฟันเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นนี้ดีตรงไหน?”

โป๊ก!

ซ่งรั่วเจินกำลังจะเอ่ยปาก แต่ได้ยินเสียงดังขึ้นกะทันหัน ตามด้วยเห็นหลินจือเยว่ถูกตีเข้าที่หน้า เรี่ยวแรงหนักหน่วงกระแทกเขาถอยหลังไปอย่างไม่อาจควบคุมจนถลาไปชนฉินซวงซวง

“กรี๊ด!”

ฉินซวงซวงอุทานด้วยความตกใจแล้วล้มลงบนพื้นอย่างหมดรูป มือข้างหนึ่งคว้าหลินจือเยว่เอาไว้จนล้มกลิ้งลงไปทั้งคู่

“ใคร?”

หลินจือเยว่ผุดขึ้นยืนด้วยความโมโห ใบหน้าถูกตีจนบวมปูด ในมือถือจี้หยกชิ้นหนึ่ง ท่าทางเดือดดาลสุดระงับ

“ข้าเอง”

ริมฝีปากบางของซ่งเยี่ยนโจวเอ่ยออกมา น้ำเสียงเย็นชาดุจใบมีดเย็นเฉียบ ดวงตาลึกล้ำทอประกายคมกริบ

“หลินจือเยว่ ที่ผ่านมาข้าเห็นเจ้าเป็นสหาย เคยช่วยเจ้าในสนามรบหลายครั้งก็เพราะเชื่อว่าเจ้าจะไม่ผิดต่อน้องสาวข้า”

“ตอนนี้เจ้ากลับรังแกน้องสาวข้าเพื่อหญิงอื่น ทำให้ช่วงวัยแรกแย้มอันล้ำค่าของนางต้องสูญเปล่า ต่อให้เจ้าคุกเข่าขอโทษก็ยังไม่หายแค้น เจ้ายังกล้ามาตำหนินางอีก?”

“เจ้าอยากตายงั้นรึ!”

น้ำเสียงเย็นชาหนักแน่นทรงพลัง ใบหน้าหล่อเหลาดวงนั้นชั่วขณะนี้ฉายแววขุ่นเคืองเข้มข้น

น้องหญิงห้าต้องถอนหมั้น เขาเองก็มีส่วนผิด!

เขาเดิมก็แค้นใจที่ไม่อาจตีเจ้าคนบัดซบนี่ให้ตายคามือ เจ้าหมอนี่ยังกล้ามาลบหลู่น้องหญิงห้าต่อหน้าเขาอีก?

เผชิญหน้ากับซ่งเยี่ยนโจวที่เปี่ยมจิตสังหาร ความฮึกเหิมของหลินจือเยว่ลดฮวบลงไปในชั่วพริบตา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเผยความร้อนตัวออกมา

มัวแต่ดูเรื่องชาวบ้านจนลืมไปว่าฝ่ายตรงข้ามคือซ่งเยี่ยนโจว!

“เยี่ยนโจว เจ้าฟังข้าพูดก่อน ข้าไม่ได้ผิดต่อนาง แต่นางดื้อดึงไม่ยอมรับซวงซวงเอง เรื่องถึงได้เลยเถิดมาถึงขั้นนี้”

“ทำไมน้องสาวข้าถึงต้องยอมรับนางด้วย?”