บทที่ 194

“ข้าจะไปตามจ้าวหงมาเอง!”

ลั่วหวยหลี่รีบเอ่ยขึ้นแล้วเรียกบ่าวรับใช้ไปตามหาคนโดยไม่ลังเล

ตอนนี้เขาดูออกแล้วว่าตระกูลฝานไร้ยางอายอย่างถึงที่สุด ตนเองทำเรื่องน่าละอายแล้วยังมาใส่ร้ายตระกูลซ่ง ทั้งยังคิดจะลากพี่หญิงรองของเขาลงน้ำไปด้วย ไม่มีวันเสียหรอก!

ผ่านไปไม่นาน จ้าวหงก็ถูกคนลากตัวมาโดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ผู้ที่มาพร้อมกันยังมีเหยาจิ่นเฉิงอีกคน

เห็นว่าตรงหน้ามีผู้คนมากมาย จ้าวหงมีสีหน้าประหลาดใจ “พวกเจ้าจับข้ามาทำไม?”

“ค้นตัว!” ซ่งเยี่ยนโจวเอ่ยเสียงเย็นชา

ซ่งจืออวี้ลงมือทันที จ้าวหงเกร็งคอแผดเสียงลั่น “พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาค้นตัวข้า? ข้าเป็นแขกของตระกูลต่ง หนึ่งไม่ได้ลักขโมย สองไม่ได้ปล้นชิงสิ่งใด พวกเจ้าจะมาทำแบบนี้ไม่ได้!”

ทว่าความเร็วของซ่งจืออวี้ไวกว่า ค้นผ้าเช็ดหน้าสีชมพูออกมาจากอกเสื้อจ้าวหงได้ในทันที

“มีผ้าเช็ดหน้าจริงๆ ด้วย!” ทุกคนร่ำร้องฮือฮา

จ้าวหงมองผ้าเช็ดหน้าจากในอกเสื้อของตนด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าแค่ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียวจะมีอะไรนักหนา ไม่แน่ว่าอาจเป็นแม่นางคนไหนแอบยัดไว้ก็เป็นได้

แต่เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของฝานซืออิ๋ง เขาก็พลันตระหนักถึงอะไรบางอย่าง ยิ่งเมื่อสบกับสายตาเคร่งขรึมของซ่งเยี่ยนโจว รูม่านตาก็พลันถ่างกว้าง!

ซ่งรั่วเจินก้าวออกมารับผ้าเช็ดหน้านั้นไป หลังพินิจอย่างละเอียดก็ชี้ไปที่ตัวอักษร ‘อิ๋ง’ ซึ่งถูกปักไว้ตรงมุมล่างของผ้าเช็ดหน้าอย่างตกใจ!

“ทุกท่านดูสิ นี่ก็คือหลักฐาน!”

ตัวอักษร ‘อิ๋ง’ เด่นหราต่อหน้าสายตาทุกคน ทุกคนล้วนเข้าใจแล้วว่านี่คือความจริง!

“ให้ตายสิ ฝานซืออิ๋งลักลอบมีสัมพันธ์กับจ้าวหงจริงๆ ด้วย ยังกล้ามาใส่ร้ายแม่นางลั่วอีก!”

“ผู้หญิงแบบนางสมควรปลด กล้าเอาเรื่องนี้มาข่มขู่ตระกูลซ่งได้อย่างไร?”

ฝานซืออิ๋งจดจำผ้าเช็ดหน้าของตัวเองได้ในทันที แต่กลับไม่รู้ว่าเหตุใดผ้าเช็ดหน้าจึงไปโผล่ที่จ้าวหงได้ วันนี้นางไม่ได้ไปเจอจ้าวหงเสียหน่อย!

“ไม่ ข้าเปล่านะ! เจ้าปรักปรำข้า!”

ฝานซืออิ๋งปราดเข้ามาหาซ่งรั่วเจิน “เป็นเจ้า! นังคนชั้นต่ำเจ้าจงใจใส่ร้ายข้า!”