บทที่ 206

วันต่อมา

สกุลซ่งได้ยินข่าวจากสกุลลั่ว แต่ละคนล้วนเคร่งเครียด

“เดิมทีสุขภาพของชิงอินก็ไม่ดีอยู่แล้ว เมื่อวานได้รับความตกใจ อีกทั้งยังเป็นหวัด ตอนนี้ไข้สูงไม่ยอมลด น่ากลัวว่าฟื้นขึ้นมาแล้วยังต้องพักรักษาตัวอีกระยะหนึ่ง”

หลิ่วหรูเยียนสีหน้าเป็นกังวล “เด็กคนนี้ช่างน่าสงสาร หากพวกเรายังมีโอกาสให้นางแต่งเข้ามาได้ นั่นก็เป็นวาสนาของพวกเราแล้ว เพียงแต่เรื่องในปีนั้นทำให้ลั่วฮูหยินไม่ยอมเหลียวแลข้ามาโดยตลอด ส่งเทียบเชิญไปแล้วก็ปฏิเสธ...”

พวกซ่งรั่วเจินสองสามคนสบตากัน นึกถึงเมื่อแรกพวกเขาและสกุลลั่วมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมาก ทว่าหลังซ่งเยี่ยนโจวแต่งงาน สกุลลั่วก็ไม่ไปมาหาสู่กับพวกเขาอีก

คิ้วบนใบหน้าหล่อเหลาของซ่งเยี่ยนโจวขมวดแน่นไม่คลายออกจากกัน “ท่านแม่ ข้าอยากไปดูที่สกุลลั่วขอรับ”

“สมควรไปดูๆ จริงนั่นล่ะ” หลิ่วหรูเยียนพยักหน้า “เมื่อแรกข้าก็รู้ว่านางเป็นเด็กดีเอาใจใส่คนหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าทำให้นางได้รับความทุกข์มากเพียงนี้”

“เรื่องนี้เป็นพวกเราทำผิดต่อชิงอิน ทำผิดต่อสกุลลั่ว หลังไปแล้วไม่ว่าท่าทีของสกุลลั่วจะเป็นเช่นไร พวกเราก็ควรยอมรับแต่โดยดี เข้าใจหรือไม่?”

เมื่อวานพวกซ่งรั่วเจินกลับมาแล้วก็เล่าทุกอย่างอย่างชัดเจน หลิ่วหรูเยียนได้รู้ว่าลั่วชิงอินรู้ความจริงมาตั้งแต่ต้นก็ปวดใจมาก

เมื่อแรกนางก็ชอบลั่วชิงอินอยู่แล้ว หวังให้เด็กทั้งสองแต่งงานกันโดยเร็ว ได้รู้ว่าซ่งเยี่ยนโจวตัดสินใจแต่งงานกับฝานซืออิ๋ง นางก็ผิดหวังมาก

บัดนี้ บางทีอาจมีโอกาสได้สานสัมพันธ์ต่อกันในภายภาคหน้า นางย่อมต้องคิดหาหนทาง

“แม่ให้คนไปจัดเตรียมยาไว้ดีแล้ว อีกเดี๋ยวจะไปสกุลลั่วพร้อมเจ้าสักเที่ยวหนึ่ง”

ได้ยินดังนั้น ซ่งเยี่ยนโจวก็รู้สึกผิดภายในใจมากยิ่งขึ้น “ท่านแม่ ล้วนเป็นลูกอกตัญญู ทำให้ท่านต้องเหนื่อยแล้ว...”

“เจ้าเป็นลูกชายข้า เรื่องพรรค์นั้นที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ โทษแม่ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ ไปขอขมาถึงที่ก็สมควรแล้ว”