บทที่ 208

ณ จวนสกุลไป๋

หลังซ่งรั่วเจินและฉู่จวินถิงลงจากรถม้า มองปราดเดียวก็มองเห็นไป๋จื่อมู่กำลังยืนรออยู่ด้านนอก

ฝ่ายชายสวมชุดสีฟ้าอ่อน เส้นผมดำดุจกาถูกมัดไว้ด้วยแถบผ้าสีเดียวกัน ปอยผมพลิ้วไหวตามสายลม เผยความบริสุทธิ์อ่อนโยน

เขาก็คล้ายภูผาสูงสายน้ำไหล เจือกลิ่นอายของบทกวี รัศมีสูงสง่าบริสุทธิ์ บางทีนี่อาจเป็นเสน่ห์ดั่งในท้องมีบทกวีมีความสง่างามด้วยตนเอง

“ดังคาด ชายหล่อเหลาในยุคสมัยโบราณมีมากเหลือเกิน...”

ซ่งรั่วเจินสลดใจอย่างอดไม่ได้ หลังตนเองทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ไม่เพียงกินดื่มโดยไร้กังวลภายในสกุลซ่ง ยังได้เห็นชายหล่อเหลาคนแล้วคนเล่า คุณชายไป๋ตรงหน้านี้ก็เป็นของชั้นเลิศพบเห็นได้ยากยิ่ง ช่างเป็นวาสนาต่อสายตาโดยแท้

“เจ้าพูดว่าใครเป็นชายหล่อเหลา?”

ฉู่จวินถิงได้ยินไม่ชัดเจนซ่งรั่วเจินพูดว่าอะไร ได้ยินเพียงชายหล่อเหลาสามพยางค์นี้ สายตาเลื่อนมองทางไป๋จื่อมู่อย่างไม่รู้ตัว

คนผู้นี้สวมชุดสีฟ้า ท่วงท่าสง่างามดุจสายลมเป็นปกติดังเดิม เพียงแต่บัดนี้เขามองดูแล้วกลับรู้สึกไม่ถูกชะตาอยู่บ้าง

“หม่อมฉันพูดว่าคุณชายไป๋และท่านอ๋องล้วนเป็นชายหล่อเหลาเพคะ”

ซ่งรั่วเจินหัวเราะ ลอบรังเกียจตนเอง เหตุใดไม่ระวังให้ดีก็พูดสิ่งที่คิดภายในใจออกมาแล้วเล่า?

“หน้าตาจื่อมู่นับว่าใช้ได้จริง” ฉู่จวินถิงพยักหน้า แสดงท่าทางคล้ายพอถูไถไปได้

“ฉู่อ๋อง แม่นางซ่ง”

ไป๋จื่อมู่แย้มยิ้มเข้ามาต้อนรับ สายตาตกลงบนตัวซ่งรั่วเจิน “วันนี้เกรงว่าต้องรบกวนแม่นางซ่งแล้ว”

“คุณชายไป๋ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ เดิมทีข้าก็ติดค้างบุญคุณของท่านอ๋องอยู่แล้ว วันนี้ท่านอ๋องเชิญข้ามา ข้าจะต้องพยายามอย่างสุดความสามารถ”

ซ่งรั่วเจินกลับไม่คิดแย่งความดีความชอบ เดิมทีนางก็ทำเพื่อตอบแทนน้ำใจของฉู่จวินถิง ส่วนฉู่จวินถิงตั้งใจเชิญนางมาเป็นพิเศษ ก็เพื่อช่วยคลายความกังวลให้คุณชายไป๋