บทที่ 216

“ไป๋ฮูหยิน!” ฉู่จวินถิงเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา “ในเมื่อท่านมิใช่มารดาแท้ๆ ของจื่อมู่ การที่เขาพูดถึงมารดาผู้ล่วงลับ ท่านก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดแทรก”

หลี่ว์เหวินซิ่วที่กำลังจะกล่าวตำหนิไป๋จื่อมู่ต่อ เมื่อถูกฉู่จวินถิงตักเตือนขึ้นมา นางก็สะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ

หากเป็นวันอื่น นางคงไม่กล้าพูดมากต่อหน้าฉู่อ๋อง แต่วันนี้เป็นเรื่องภายในของตระกูลไป๋ ต่อให้ฉู่อ๋องจะมีอำนาจสูงส่งเพียงใด ก็ไม่อาจแทรกแซงเรื่องครอบครัวได้

“ท่านอ๋อง เรื่องนี้เป็นเรื่องในจวนของพวกเรา…” หลี่ว์เหวินซิ่วเอ่ยอย่างลังเล

“ก็เพราะเป็นเรื่องของตระกูลไป๋ ข้าจึงไม่ได้พูดมากกว่านี้ มิเช่นนั้นไป๋ฮูหยินคิดหรือว่าการกระทำที่ไร้มารยาทเช่นนี้จะยังยืนอยู่ที่นี่ได้?”

ฉู่จวินถิงกวาดตามองหลี่ว์เหวินซิ่วด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาที่เยือกเย็นของเขาแฝงด้วยความเคร่งขรึมและดุดัน

หลี่ว์เหวินซิ่วถึงกับพูดไม่ออก นางรีบปิดปากเงียบในทันที นึกในใจว่าอำนาจและบารมีของฉู่จวินถิงช่างน่ากลัวเหลือเกิน ไม่รู้ว่าไป๋จื่อมู่ไปทำบุญด้วยอะไร ถึงได้ติดตามรับใช้ฉู่อ๋อง

เมื่อไป๋โหวเดินเข้ามาใกล้และเห็นจดหมายในมือของไป๋จื่อมู่ รวมถึงสิ่งของในกล่อง เขาก็เริ่มน้ำตาคลอ

“สิ่งที่ข้ารู้สึกผิดที่สุดในชีวิตนี้ก็คืออวี้เยว่หลิง…”

“แท้จริงแล้ว ข้าเองก็มีใจให้นาง ถึงแม้ในตอนนั้นจะหลอกนาง แต่ข้าไม่ได้ไร้ความรู้สึกต่อนางเสียทีเดียว”

“เพียงแต่นางตั้งใจที่จะจากไป ข้าจึงโกรธแค้นไปชั่วขณะ ทั้งๆ ที่นางเป็นของข้าแล้ว เหตุใดถึงต้องดึงดันจะจากไป ข้าจึงตัดสินใจขังนางไว้ที่นี่…”

ไป๋เฉิงหงก้มหน้าลง พลางค่อยๆ เล่าความลับที่ปิดบังมานาน

ที่แท้เขาไม่ได้เกลียดอวี้เยว่หลิง แต่หลังจากที่นางรู้ว่าเขาได้แต่งงานไปแล้ว นางก็ยืนยันอย่างแน่วแน่ว่าจะจากไป ไม่ว่าเขาจะพยายามเกลี้ยกล่อมเพียงใดก็ไม่สำเร็จ

เขาเคยสัญญาว่าจะคืนลูกให้แก่อวี้เยว่หลิง ขอเพียงแค่ให้นางยอมอยู่เป็นอี๋เหนียง

น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไม่รักษาสัญญานั้น

หลี่ว์เหวินซิ่วเป็นภรรยาหลวงของเขา ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ราบรื่นตลอดมา อีกทั้งหลังจากแต่งงานกันมาสามปีก็ยังไร้บุตร เสียงนินทาของผู้คำก็มากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดพวกเขาก็มีบุตรมาขวางกั้นคำครหาเหล่านั้นได้