บทที่ 219

แม่ลูกคู่นี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่มีโอกาสได้พบกันและพูดคุยกันอย่างจริงจัง คงเป็นเรื่องที่อวี้เยว่หลิงเสียใจที่สุด

ส่วนการคลี่คลายพลังอาฆาตและส่งอวี้เยว่หลิงไปเกิดใหม่ ค่อยพูดคุยกันหลังจากที่แม่ลูกได้พบกันแล้ว วันนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนัก

“ขอบคุณแม่นางซ่งมาก”

ไป๋จื่อมู่รับธูปดอกนั้นด้วยความขอบคุณ ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับลูกชายตระกูลต่ง ซึ่งเล่ากันอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ว่าในใจเขายังไม่ปักใจเชื่อเต็มที่ว่าจะเป็นความจริง

แต่ในเวลานี้ เมื่อได้ธูปนี้มา ความคาดหวังก็เกิดขึ้นในใจอย่างท่วมท้น

หากเขายังมีโอกาสได้พบกับท่านแม่อีกครั้ง นั่นคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด!

ไป๋เฉิงหงที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็สว่างวาบ รีบถามออกมาทันที “แม่นางซ่ง ข้าขอธูปสักดอกได้หรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินเหลือบมองไปที่อวี้เยว่หลิง เห็นนางส่ายศีรษะเบาๆ นางจึงตอบว่า “นางไม่อยากพบท่าน”

ไป๋เฉิงหงรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของซ่งรั่วเจิน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ “นางอยู่ที่นี่หรือ? เจ้าเห็นนางได้หรือ?”

“เจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินไม่ปฏิเสธ

ดวงตาของไป๋เฉิงหงเริ่มแดงก่ำ “แม่นางซ่ง ข้าขอร้องเถิด ให้ข้าได้พบหน้านางสักครั้งเถิด”

“สิ่งที่ข้ารู้สึกเสียใจที่สุดในชีวิตนี้คือการทำผิดต่อนาง โปรดเห็นใจที่ข้าใกล้ตายแล้ว ขอให้ข้าได้สมหวังในความปรารถนานี้เถิด!”

“ไป๋โหว หากนางไม่ต้องการพบเจอท่าน แม้ข้าจะให้ธูปแก่ท่าน ท่านก็จะไม่สามารถพบนางได้”

“ตอนที่คุณชายไป๋จุดธูปในคืนนี้ ท่านสามารถมาดูได้ หากนางต้องการพบท่าน ท่านก็จะได้พบ แต่หากนางไม่ต้องการ ก็ไม่มีวิธีใดแล้ว”

ซ่งรั่วเจินเหลือบมองไป๋เฉิงหงอย่างพิจารณาก่อนจะกล่าวต่อ “ไป๋โหว ท่านมิใช่คนที่ใกล้ตาย สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ลิขิตชะตา แต่เป็นเคราะห์จากฝีมือมนุษย์”

หลี่ว์เหวินซิ่วแววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความรู้สึกหวาดหวั่นเริ่มก่อตัวในใจ ซ่งรั่วเจินผู้นี้เป็นใครกันแน่?

เหตุใดนางถึงรู้เรื่องทุกอย่างในตระกูลไป๋ได้อย่างละเอียดเช่นนี้?

“ท่านอ๋อง วันนี้หม่อมฉันพูดสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว”