บทที่ 226

สิ่งที่ซ่งรั่วเจินหมายตาก็คือร้านขายสมุนไพรของตระกูลเหยา

ช่วงเวลาที่ผ่านมานางหาเวลาไปดูกิจการของตระกูลซ่งแล้ว ทราบว่าในด้านสมุนไพรนั้น ร้านขายสมุนไพรของตระกูลเหยานับว่าค้าขายดีที่สุด ทำเลยอดเยี่ยม นำหน้าร้านขายสมุนไพรของตระกูลซ่งมาโดยตลอด

ตอนนี้เหยาจิ่นเฉิงคิดจะใช้เงินมาแลกเปลี่ยน นางย่อมไม่เห็นด้วยอยู่แล้ว

แต่นางยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฉู่จวินถิงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกราวกับล่วงรู้ความในใจของนาง

“คุณชายเหยาไม่เข้าใจว่าการเดิมพันหมายความว่าอะไรหรือ? ให้ข้าช่วยหาคนมาสั่งสอนเจ้าสักหน่อยดีหรือไม่?”

องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างก้าวออกมาข้างหน้า มือแตะกระบี่พก สีหน้าดุดัน เหยาจิ่นเฉิงเห็นแล้วก็ใจสั่นสะท้าน โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

“ไม่จำเป็น ไม่จำเป็นพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะส่งต่อทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในวันนี้ ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย”

ตอนแรกลั่วหยวนหงเข้าใจว่าสหายตามคำพูดของฉู่อ๋องหมายถึงเหยาจิ่นเฉิงเสียอีก แต่ตอนนี้ไม่ต้องคิดก็ดูออกว่าหมายถึงคนตระกูลซ่ง แต่ไม่รู้ว่าเป็นซ่งเยี่ยนโจวหรือซ่งรั่วเจิน

เหยาจิ่นเฉิงมีเรื่องกับตระกูลซ่งวันนี้ นับว่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนโดยแท้!

“พี่ใหญ่ซ่ง ขาของท่านสามารถรักษาให้หายได้จริงๆ หรือนี่!”

ลั่วหวยหลี่มีสีหน้าตื่นเต้นยินดี ก่อนหน้านี้แม้แต่เขาก็ยังไม่กล้าเชื่อคำพูดของซ่งเยี่ยนโจวที่บอกว่าสามารถยืนขึ้นได้อีกครั้ง จนกระทั่งได้เห็นด้วยตาตัวเองในชั่วขณะนี้

ในเมื่อสามารถยืนขึ้นได้อีกครั้งก็หมายความว่าทุกอย่างยังมีโอกาส เขายังมีอนาคตที่สดใส!

ซ่งเยี่ยนโจวพยักหน้า “ตอนนี้เพียงแค่ยืนได้ ต้องรักษาตัวอีกสักพักจึงจะสามารถกลับไปเดินได้ตามปกติ”

“เช่นนั้นก็ยอดเยี่ยมไปเลย ถ้าพี่หญิงรองรู้เรื่องนี้จะต้องดีใจมากแน่ๆ”

ลั่วหวยหลี่รู้สึกโล่งอก ก่อนหน้านี้ยังกังวลเรื่องที่ซ่งเยี่ยนโจวสองขาพิการ ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้ว ทั้งยังไม่มีความสัมพันธ์กับฝานซืออิ๋งอีกแล้ว

แม้ก่อนหน้านี้จะผิดต่อพี่หญิงรอง แต่ถ้าเต็มใจใช้เวลาต่อจากนี้มาชดเชย ย่อมดีกว่าเหยาจิ่นเฉิงมากมายนัก!

“แย่แล้ว คุณหนูรองอาเจียนเป็นเลือดแล้วสลบไปเจ้าค่ะ!”

ทันใดนั้น น้ำเสียงตกใจทำอะไรไม่ถูกของสาวใช้พลันดังมาจากในห้อง