บทที่ 25

“แม่นางซ่งสมเป็นบุตรีจากตระกูลใหญ่ ดูแลคนในตระกูลซ่งได้อย่างดี มองการณ์ไกลอย่างแท้จริง ตอนนี้ยังไม่เกิดเรื่องอะไร เพราะสาวใช้ยังไม่มีโอกาสทำเรื่องร้าย แต่ถ้าไม่เจอทันเวลา ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเกิดสิ่งใดขึ้น?”

“แม่นางฉิน เจ้าอย่าได้ปกป้องสาวใช้เลย ท้ายที่สุดจะเป็นภัย อีกทั้งวันนี้ก็ควรจะให้คำตอบแก่แม่นางซ่งด้วย”

ฉินซวงซวงมองดูคนที่เปลี่ยนใจตามกระแสลม ในใจก็รู้สึกโกรธแค้นอย่างยิ่ง!

“นำตัวออกไปตีจนตาย!” ฉู่จวินถิงกล่าวอย่างเย็นชา

หลานจือถูกลากออกไป ใบหน้าแสดงความตกใจสุดขีด ร้องเรียกอย่างต่อเนื่อง “คุณหนูช่วยบ่าวด้วย คุณหนูช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!”

แต่ฉินซวงซวงเพียงแค่มองชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์และเย็นชาเบื้องหน้า มิกล้าพูดอะไรออกมา นางรู้ว่าบุรุษผู้นี้พูดคำไหนคำนั้น พูดออกไปตอนนี้ไม่เพียงจะไม่ช่วยอะไร แต่ยังจะทิ้งความประทับใจที่แย่กว่าเดิม

“แม่นางซ่ง เจ้าตั้งใจจะจัดการกับสาวใช้ของเจ้าอย่างไร?” ฉู่จวินถิงถามซ่งรั่วเจิน

ผู้คนเห็นฉู่จวินถิงถามความเห็นของซ่งรั่วเจินโดยตรง ต่างพากันงุนงง เกิดอะไรขึ้น? ท่านอ๋องสนใจนางจริง ๆ หรือ?

“ในเมื่อนางบอกความจริงแล้ว เช่นนั้นก็จะไว้ชีวิตนาง เมื่อคืนข้าได้ส่งนางกลับไปที่ตระกูลหลิ่วแล้ว สัญญาทาสก็ส่งให้ท่านน้าแล้ว นางเป็นคนที่ท่านน้าซื้อมา จะจัดการอย่างไรก็เป็นเรื่องของท่านน้า ไม่เกี่ยวกับข้า”

ซ่งรั่วเจินทำตัวเหมือนคนที่ไม่ได้ลงมือเอง เรื่องในวันนี้ที่เกิดขึ้น นางไม่กังวลว่าเพ่ยหลานจะโกรธเคืองนาง เพราะเมื่อเปรียบเทียบกับนาง เพ่ยหลานเกลียดท่านน้าและฉินซวงซวงมากกว่า

“หลินโหว แม่นางฉิน เชิญไปที่จวนซ่งกันเถิด มาดูด้วยตาตัวเองว่ามีอะไรถูกขุดขึ้นมา ข้าจะได้ไม่ต้องถูกใส่ร้ายอีก”

พูดจบ นางไม่รอคำตอบจากทั้งสองคน และเดินนำไปก่อน

“จือเยว่ เราจะต้องไปจริง ๆ หรือ?” ฉินซวงซวงถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ วันนี้พวกเขาอับอายขายขี้หน้ามากพอแล้ว จะไปที่จวนซ่งอีกไม่ยิ่งทำให้อับอายมากขึ้นหรือ?

“ในเมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้ว ก็ต้องแก้ไข” หลินจือเยว่สีหน้าย่ำแย่เช่นกัน “ต่อไปเจ้าต้องระวังให้มากกว่านี้ วันนี้หากเรื่องไม่ถูกเปิดโปง เกรงว่าคงจะมีคนเดือดร้อนมากกว่านี้ในอนาคต...”