บทที่ 250

พลั่ก!

ซ่งจืออวี้ยกเท้าถีบไป๋จวิ้นอวี่อย่างไม่ลังเล กล้าคิดแตะต้องน้องสาวของเขาต่อหน้าต่อตา อยากตายนักหรือ!

ขณะเดียวกัน ฉู่จวินถิงก็ลงมือด้วยเช่นกัน

ฉู่จวินถิงเหวี่ยงพัดในมือไปออกไป มันพุ่งกระแทกใบหน้าของไป๋จวิ้นอวี่อย่างรุนแรง!

ไป๋จวิ้นอวี่ล้มลงอย่างแรง มือเท้าชี้ขึ้นฟ้าอย่างไม่เป็นท่า ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาที่หน้าท้อง ใบหน้าบวมเป่ง เลือดกำเดาไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง สภาพของเขาช่างน่าเวทนายิ่งนัก

ซ่งจืออวี้หันไปมองฉู่อ๋องด้วยความแปลกใจ เขาจะปกป้องน้องหญิงห้าของเขาไม่ใช่เรื่องแปลก แต่เหตุใดฉู่อ๋องถึงได้ลงมือปกป้องน้องหญิงห้าเช่นกัน?

พัดเล่มนั้น...ดูท่าจะมีมูลค่าไม่น้อยกระมัง?

แต่กลับโยนทิ้งไปแบบนี้!

ซ่งรั่วเจินมองสอง ‘ผู้พิทักษ์’ ข้างกาย นางได้แต่ถอนใจเบา ๆ ในใจว่า ‘ยังไม่ทันได้ให้โอกาสนางลงมือเลย!’

ขณะเดียวกัน ไป๋จวิ้นเทาคว้าคอเสื้อไป๋จื่อมู่ไว้แน่น พร้อมพูดด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า

“ไป๋จื่อมู่ เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่? ท่านแม่ข้าเลี้ยงเจ้ามาหลายปี เจ้ากลับร่วมมือกับซ่งรั่วเจินเพื่อฆ่านาง ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!”

“พรุ่งนี้ข้าจะให้ทุกคนรู้โฉมหน้าที่แท้จริงของพวกเจ้า พวกเจ้าสมคบคิดกันฆ่าท่านแม่ของข้า ใครก็อย่าคิดจะหนีรอดไปได้!”

“หากข้าต้องการฆ่านาง จะต้องมาจัดฉากรวมมือกับแม่นางซ่งเช่นนี้ต่อหน้าพวกเจ้าด้วยหรือ เจ้ามีสมองหรือไม่?”

“ทั้ง ๆ นี่คือกรรมที่นางก่อไว้ ฆ่าคนไปไม่น้อย นี่คือผลกรรมของนางต่างหาก!” ไป๋จื่อมู่ตะโกนด้วยความโกรธ

ซ่งรั่วเจินปรายตามองหลี่ว์เหวินซิ่วที่อาเจียนเป็นเลือด นางกล่าวว่า “เหตุที่ท่านเป็นเช่นนี้ เพราะวิญญาณอาฆาตตามทวงชีวิต คิดว่าช่วงนี้ท่านคงเห็นนางทุกครั้งที่หลับตา”

“ตอนนี้นางอยู่ข้างหลังท่าน มองดูท่านที่ยังปฏิเสธทุกอย่างด้วยความหน้าด้าน และพยายามโยนความผิดให้คุณชายไป๋”

“หากท่านต้องการรอดชีวิต ก็ควรบอกความจริงทั้งหมดออกมา บางทีอาจมีโอกาสรอดอยู่บ้าง”