บทที่ 256

“จือเยว่ ข้าเองก็ถูกเซียงหนิงโกหกเหมือนกัน นางบอกว่าซ่งรั่วเจินหมั้นหมายกับคุณชายสวีแล้ว แต่ยังไปรบเร้าพัวพันฉู่อ๋อง”

“ข้าไม่อยากให้พวกเขาถูกซ่งรั่วเจินปั่นหัวถึงได้ทำแบบนี้!”

ฉินซวงซวงจ้องเหอเซียงหนิงอย่างโกรธเคือง “ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่เจ้าพูดก่อนหน้านี้ล้วนแต่เป็นการโกหกข้า ทำร้ายข้าแบบนี้ เจ้าได้ประโยชน์อะไรงั้นรึ?”

เหอเซียงหนิงตกใจจนอึ้งงัน เรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงก่อนหน้านี้ทำให้นางตกใจจนไม่กล้าออกจากบ้านไปพักใหญ่ วันนี้จึงพาสวีเฮ่ออันมาดูโฉมหน้าที่แท้จริงของซ่งรั่วเจินโดยเฉพาะ

เดิมนั้นแค่อยากมองจากไกลๆ ก็พอแล้ว แต่ตอนที่นางมาถึง พวกฉินซวงซวงก็เผชิญหน้ากับฉู่อ๋องไปแล้ว เรื่องราวถึงได้ลุกลามบานปลายมาถึงขั้นนี้

“เรื่องนี้จะโทษข้าได้อย่างไร? ข้าแค่บอกว่าแม่นางซ่งกับฉู่อ๋องมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาต่อกัน ข้าเป็นใครกันถึงจะกล้ามาจับผิดฉู่อ๋อง?”

เหอเซียงหนิงคุกเข่าลงอย่างหวาดกลัว “ฉู่อ๋องทรงปรีชา ต่อให้ข้ากินดีหมีหัวใจเสือมาก็ไม่กล้าทำเช่นนี้หรอกเพคะ!”

เห็นเหอเซียงหนิงโยนความผิดทั้งหมดมาให้ตัวเอง ฉินซวงซวงก็โกรธแค้นจนสุดจะระงับ

“เป็นเพราะเจ้าชอบคุณชายสวีเองชัดๆ พอรู้ว่าคุณชายสวีจะหมั้นหมายก็โศกเศร้าเสียใจ ยังพูดว่าซ่งรั่วเจินเป็นผู้หญิงหลายใจ”

“ด้านหนึ่งมีความสัมพันธ์คลุมเครือกับคุณชายสวี ด้านหนึ่งก็มายั่วยวนฉู่อ๋อง ข้าถึงได้ยอมช่วยเหลือเจ้าเพราะเห็นแก่ความเป็นสหายกัน ตอนนี้เจ้ากลับคิดจะปัดความรับผิดชอบ?”

“เจ้าฝันไปเถอะ!”

“เจ้าไม่ต้องแก้ตัว ลูกสาวข้าจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้า จำเป็นต้องให้พวกเจ้ามาชี้นิ้วสั่งสอนด้วยรึ?”

หลิ่วหรูเยียนสีหน้าเขียวคล้ำ สองคนนี้เกาะติดเจินเอ๋อร์เหมือนกอเอี๊ยะหนังสุนัข[1]อย่างไรอย่างนั้น สะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด!

ซ่งจืออวี้แค่นเสียงเย็นชา “น่าขันจริงๆ เมื่อก่อนตอนที่น้องสาวข้ามีพันธะหมั้นหมายกับหลินจือเยว่ เจ้าก็เอาแต่จับจ้องนาง”

“บัดนี้เจ้าได้แต่งงานกับหลินจือเยว่สมใจแล้วยังไม่ยอมรามือ คงไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาตกต่ำลงจึงเริ่มขวนขวายหาชายอื่นหรอกนะ?”

“ต่อให้เป็นเช่นนั้นจริง ทั้งเมืองหลวงก็มีบุรุษมากมาย เจ้าไม่จำเป็นต้องมาคอยจับตามองน้องสาวข้าคนเดียว หรือว่าผู้ชายของคนอื่นหอมหวานเป็นพิเศษอย่างนั้นรึ”

“เจ้ากับพี่ชายเจ้าสมกับเป็นพี่น้องกันจริงๆ นิสัยเหมือนกันไม่มีผิด!”