บทที่ 268

“บัดนี้สถานการณ์ของสกุลซ่งไม่ดี ทว่าหากได้ลั่วกั๋วกงช่วยเหลือ สกุลซ่งก็อาจกลับมารุ่งเรืองได้อีกครั้ง ซ่งเยี่ยนโจว สามารถอาศัยกำลังช่วยเหลือจากลั่วกั๋วกงก้าวขึ้นไปอีกหนึ่งชั้นได้!”

สายตาเหยาจิ่นเฉิงเปี่ยมความมิอาจหักใจ อันที่จริงเขาไม่รู้สึกอะไรต่อลั่วชิงอิน เพียงคิดว่าสามารถหลับนอนกับสตรีที่ซ่งเยี่ยนโจวชมชอบได้ มากน้อยอย่างไรก็มีความสุข

แน่นอน สำคัญที่สุดยังเป็นฐานะของลั่วกั๋วกง

หากเปลี่ยนเป็นอดีต ลั่วชิงอินอายุยังน้อย ด้วยฐานะของพวกเขาสกุลเหยา เดิมทีก็ไม่สามารถเอื้อมถึงกุลลั่ว

สองปีมานี้ ตัวเขาเองก็พยายาม แต่อยากแหวกว่ายในราชสำนักดุจมัจฉาในวารีนี้ยากเพียงใด?

หากมีที่พึ่งพาอาศัยเฉกเช่นลั่วกั๋วกง นั่นก็ไม่เหมือนกันแล้ว นี่ก็คือสาเหตุที่เขาเกิดความสนใจต่อลั่วชิงอินในตอนแรก

บัดนี้ต้องประกบมือหลีกทางให้คนอื่น รู้สึกปวดแปลบไม่สบอารมณ์ภายในใจอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง

“เรื่องนี้แม่เองก็รู้ แต่สตรีที่ไม่สามารถคลอดลูกได้แม้คนเดียว เจ้าแต่งกลับมาก็คือภาระ!”

“เจ้าดูร่างกายผอมบางเพียงลมพัดก็ปลิวของลั่วชิงอินคนนั้น เจ้ายังเป็นคนชอบทรมานคนอีกด้วย น่ากลัวว่าอยู่ได้ไม่นานก็ตายแล้ว” สวี่ซืออี้กังวลอย่างอดไม่ได้

เหยาจิ่นเฉิงหัวเราะทีหนึ่ง “ตายไปก็ดีแล้วมิใช่หรือ? ถ้าอย่างนั้นก็แต่งใหม่อีกคน ต้องมีลูกได้อย่างแน่นอน”

สวี่ซืออี้ชะงักเบาๆ ความลังเลวูบไหวภายในสายตา “แต่ก่อนนี้ฮูหยินของเจ้าก็ตายไปแล้ว หากยังตายอีกคน น่ากลัวว่าคนอื่นจะไม่กล้ายกลูกสาวมาให้แต่งกับเจ้าอีก”

“ลั่วชิงอินร่างกายอ่อนแอ ทั้งเมืองหลวงมีใครบ้างไม่รู้?”

“ครั้งนี้เพียงตกน้ำก็ต้องให้หมอมากเพียงนั้นมาดูอาการ ถึงตอนนั้นป่วยตายจะยังมิใช่เรื่องปกติอีกหรือ? จะยังสามารถโทษข้าได้อีกกระนั้น?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหยาจิ่นเฉิงลึกมากยิ่งขึ้น “ขอเพียงข้าสู่ขอนางในตอนนี้ ทุกคนก็จะคิดว่าข้าจริงใจต่อนาง”

“ถึงตอนนั้นก็แพร่ข่าวว่าไม่สามารถรักษานางได้ออกไป ทุกคนก็ชื่นชมว่าข้าหนักแน่นในความรัก”

“รอนางตายไป สกุลลั่วก็เป็นญาติของพวกเราดังเดิม นี่ยังไม่ดีอีกหรือ?”