บทที่ 27

“น้องหญิง ในเมื่อเขาเป็นนักต้มตุ๋น สิ่งของที่เขาฝังเอาไว้จะใช้ได้ผลเช่นนั้นรึ?” ซ่งอี้อันถามเสียงต่ำ

“เขาพึ่งพาผีน้อยจึงสามารถทำนายหลายเรื่องได้อย่างแม่นยำ ไม่มีความสามารถในการปัดเป่าเคราะห์ร้ายให้คนอื่น แต่กลับมีความสามารถในการทำร้ายคนอยู่บ้าง ฮวงจุ้ยในจวนเราเดิมทียังไม่เลว แต่ของที่เขาฝังไว้เป็นแหล่งรวมพลังชั่วร้าย สะสมแรงอาฆาต ปล่อยทิ้งไว้มีแต่จะชักนำให้ชะตาของคนทั้งบ้านเสื่อมโทรมลงไปเรื่อยๆ ”

ซ่งรั่วเจินพูดไปหนึ่งประโยค สีหน้าของหลิ่วหรูเยียนก็ซีดขาวลงหนึ่งส่วน “งานวิวาห์ของเจ้ากับเรื่องที่พี่รองของเจ้าตกอยู่ในสภาพนี้ ล้วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ใช่หรือไม่?”

“ท่านแม่ อย่าคิดมากไปเลย เร่งมือจัดการเสียตอนนี้ยังมีโอกาสคลี่คลายได้เจ้าค่ะ” ซ่งรั่วเจินพูดปลอบ

ซ่งอี้อันนึกถึงความเย็นวาบแปลกๆ ตอนอยู่ริมสระบัวเมื่อวานนี้ขึ้นมาทันที ประกอบกับที่น้องสาวจงใจถอดสร้อยข้อมือไปจากเขา เมื่อนำมาเชื่อมโยงกับสถานการณ์ตรงหน้าแล้วยังมีอันใดไม่เข้าใจอีก?

“แม่นางฉิน เจ้าแย่งงานวิวาห์ของลูกสาวข้าไปแล้ว ตระกูลซ่งของข้าทระนงในศักดิ์ศรีจึงไม่ถือสาหาความเจ้า แต่เจ้ากลับใช้วิธีการชั่วร้ายลับหลังเช่นนี้ จะต่ำช้าเกินไปหรือไม่?”

หลิ่วหรูเยียนขอบตาแดงก่ำ แววตาที่จ้องฉินซวงซวงราวกับจะกินคนก็ไม่ปาน!

พักนี้คนในครอบครัวทยอยเกิดเรื่องติดต่อกัน นางตั้งใจเชิญไต้ซือเทียนสุ่ยมาแก้ไขสถานการณ์ คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นการทำร้ายลูกๆ ของตัวเอง!

“ซ่งฮูหยิน ซวงซวงถูกคนหลอกเหมือนกัน ไม่ได้มีเจตนา...” หลินจือเยว่อธิบายเสียงต่ำ

“ผัวะ!”

เขายังพูดไม่จบ ซ่งจืออวี้ก็ประทานกำปั้นให้ก่อนแล้ว

“ข้าจะตีเจ้าคนหน้าไม่อายอย่างเจ้าให้ตายๆ ไปซะ ทำผิดต่อน้องสาวข้ายังไม่พอ ยังไปชอบผู้หญิงใจดำอำมหิตที่มาทำร้ายครอบครัวพวกข้าอีก เจ้าไม่ได้ตายดีแน่!”