บทที่ 277

นางบังเอิญได้รับข่าวในตอนนี้พอดี พูดว่าฉินซวงซวงขลุกอยู่กับชายอื่นภายในเรือนหลังนี้

คิดไปคิดมา นางยังปิดบังหลินจือเยว่เอาไว้ ตนเองลอบเดินทางมา

ยามเอ่ยถามย่อมไม่กล้าพูดว่ามาหาสะใภ้บ้านตน เพียงแต่งชื่อขึ้นมา หากไม่ใช่เรื่องจริงก็ช่างเถอะ หากเป็นเรื่องจริง...นั่นถึงแก่ชีวิตเชียวนะ!

“ข้าพูดแล้วฮูหยินผู้เฒ่านี่คือที่พักของคุณชายพวกเรา ใช่ว่าท่านอยากดูก็สามารถดูได้?”

“รีบไปเถอะ ที่ใดเย็นก็ไปที่นั่น หาไม่แล้วอย่าโทษข้าไม่เกรงใจ!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินถูกผลักทีหนึ่ง ล้มลงกับพื้นอย่างไม่ทันระวัง ทันใดนั้นร้องโอดครวญขึ้นมา

ยามซ่งจืออวี้มาถึงก็มองเห็นฉากนี้ ตวาดเสียงเปี่ยมโทสะ “พวกเจ้านี่ทำอันใด? รู้หรือไม่ว่านี่คือฮูหยินผู้เฒ่าหลิน?”

“เปิดประตูให้ข้า ข้าอยากเห็นนักว่าคุณชายบ้านใดโอหังเพียงนี้!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินมองซ่งจืออวี้อย่างแปลกใจ ต้องพูดว่าเมื่อสองวันก่อนนางรู้จักซ่งจืออวี้ดี

แม้เด็กคนนี้ร่างกายกำยำแข็งแรง แต่เป็นคนเอ็นดูน้องสาวมากคนหนึ่ง ก่อนนี้เคยช่วยซ่งรั่วเจินวิ่งไปวิ่งมา ส่งของมาที่จวนไม่น้อย เกรงใจนางมาก

ทว่าบัดนี้สองตระกูลถอนหมั้นแล้ว คิดไม่ถึงซ่งจืออวี้ถึงขั้นช่วยนางภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ รู้สึกดีใจอย่างสุดระงับ

ดังคาด ซ่งรั่วเจินยังคิดถึงจือเยว่!

ซ่งจืออวี้ย่อมรังเกียจฮูหยินผู้เฒ่า แต่จะบุกเข้าไปในเรือนหลังนี้ ก็ต้องหาเหตุผลที่เหมาะสมสักอย่างหนึ่ง!

หันไปสบมองดวงตาแฝงรอยยิ้มนั้นของฮูหยินผู้เฒ่าหลินอีกครั้ง ทันใดนั้นกลอกตาขาวหันมองทางอื่น

“บุกเข้าไปให้ข้า!”

เพียงคนสกุลซ่งได้ยินคำสั่งของคุณชายสาม ก็บุกเข้าไปอย่างไม่ลังเล

คนสกุลเหยาคิดไม่ถึงซ่งจืออวี้ป่าเถื่อนเพียงนี้ ถึงขั้นไม่พูดพร่ำก็บุกเข้ามาแล้ว นี่คือบุกรุกเรือนเชียวนะ!

ในเวลาเดียวกัน ลั่วหวยเฉิงและลั่วหวยหลี่สกุลลั่วก็ไล่ตามมาแล้ว เหตุผลไม่มีอื่นใด พวกเขาได้รับข่าวตั้งแต่เช้า พูดว่าให้มาที่นี่เพื่อดูโฉมหน้าที่แท้จริงของเหยาจิ่นเฉิง