บทที่ 280

สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าหลินไม่สบอารมณ์มาก หลังหลินจือเยว่เสียตำแหน่งขุนนางไป มากน้อยอย่างไรคนก็เห็นเป็นเรื่องตลก

หากตอนนี้มีข่าวว่าฉินซวงซวงลอบคนชู้สู่ชาย จือเยว่ก็ไม่ต้องเป็นคนแล้ว ไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้อีกภายในเมืองหลวง

“เจ้า เจ้าก็คือคนไร้ยางอาย! ไร้ยางอายอย่างถึงที่สุด!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินโมโหมือสั่น กลับรู้สึกจนใจมาก

นางไม่สามารถแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปได้จริง หาไม่แล้วสกุลหลินยังจะมีที่ยืนภายในเมืองหลวงอยู่อีกหรือ

“ได้ ข้าจัดการเจ้าไม่ได้ ข้าก็จะจัดการนังแพศยาไม่สำรวมตนคนนี้!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลินลากฉินซวงซวงลากจากเตียง ตบแรงๆ บนตัวนาง

“เจ้านางแพศยาไม่สำรวมตน ก่อนนี้ข้าก็มองออกว่าเจ้ามิใช่ของดีอะไร!”

“ยังไม่หมั้นหมายก็วิ่งไปยั่วยวนจือเยว่ที่ชายแดน หุงข้าวสารให้กลายเป็นข้าวสุก บังคับจือเยว่ให้แต่งงานรับเจ้าเข้าบ้าน ยกเลิกงานแต่งสกุลซ่งที่ดีเพียงนี้!”

“บัดนี้เจ้ายังไม่สำรวมตน คบชู้กับชายอื่น เหตุใดเจ้าไม่ไปตายเสียเลย!”

นางแค้นที่ไม่สามารถฆ่าฉินซวงซวงได้!

เรื่องไร้ยางอายเช่นนี้ ยังต้องกัดฟันกลืนเลือดลงไป ไม่สามารถแพร่งพรายออกไปได้ ภายในใจจะโกรธแค้นมากเพียงใด?

ลั่วหวยเฉิงและลั่วหวยหลี่อยู่หน้าประตูได้ยินเสียงภายในทั้งหมดอย่างชัดเจน ตอนนี้จึงเดินเข้ามา

ทั้งสองคนเดินเข้ามาก็มองเห็นสีหน้าลำพองใจของเหยาจิ่นเฉิง ใบหน้านั้นคล้ายไม่ว้าวุ่นเลยแม้แต่น้อย ราวกับสามารถเอาชนะซ่งจืออวี้และฮูหยินผู้เฒ่าหลินได้แล้ว

เพียงได้เห็นทั้งสองคนก็รู้สึกคันมือ อยากเข้าไปทุบตีคนผู้นี้สักที!

แท้จริงแล้ว ลั่วหวยหลี่ก็ทำเช่นนี้จริง!