บทที่ 290

ซ่งรั่วเจินฟังเฉินเซียงเล่าเรื่องวุ่นวายที่ตรอกหย่งอันอย่างสมจริงสมจังอยู่ในเรือน มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง

ตระกูลซ่งในนิยายมีชีวิตตกต่ำเพียงไหน ยามนี้ผลกรรมก็ควรไปตกที่คนพวกนั้น!

“คราวนี้เหอเซียงหนิงจบสิ้นแล้ว สกุลเหอไม่ยอมรับนางแล้ว ได้ยินว่าหลังนางออกมาจากตรอกหย่งอันก็กลับไปที่จวนสกุลเหอ แต่ถูกขวางไว้หน้าประตูไม่ยอมให้นางเข้าไป”

“คนในจวนสกุลเหอล้วนรังเกียจว่านางน่าอับอายขายหน้า นางจะคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนอย่างไรล้วนไร้ประโยชน์”

“สุดท้ายก็เป็นเหอฮูหยินที่โยนสิ่งของของนางออกมา ให้เงินจำนวนหนึ่ง บอกให้นางไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ต่อไปอย่าได้กลับมาอีก”

รอยยิ้มเกลื่อนใบหน้าของเฉินเซียง “คนชั่วได้ชั่วโดยแท้ แค่บ่าวคิดว่าพวกเขาคิดจะทำร้ายคุณหนูด้วยวิธีการชั่วร้ายเช่นนี้ก็รู้สึกหนาววาบไปทั้งตัวแล้ว โชคดีที่ตอนนี้พวกเขาได้รับผลกรรมของตัวเอง!”

หากไม่ใช่เพราะคุณหนูมีฝีมือ คนที่ถูกทั้งเมืองหลวงหัวเราะเยาะในตอนนี้คงเป็นนางกับคุณหนูแล้ว

“พวกนั้นสมควรแล้ว!”

ซ่งรั่วเจินแววตาเย็นชา คิดว่าหลังเกิดเรื่องนี้ ฉินซวงซวงและเหอเซียงหนิงคงจะยอมรามือไปสักพัก

“ได้ยินข่าวคราวฝั่งตระกูลหลินหรือไม่?”

เฉินเซียงพยักหน้า “ฮูหยินผู้เฒ่าหลินสลบไปที่บ้านสกุลเหยา หลินจือเยว่เป็นคนอุ้มกลับไปเจ้าค่ะ แต่ไม่ได้สนใจฉินซวงซวง สุดท้ายฉินซวงซวงก็จากไปพร้อมกับฉินฮูหยิน”

“ได้ยินว่าฉินฮูหยินส่งนางกลับไปที่จวนสกุลหลิน แต่พอฮูหยินผู้เฒ่าหลินฟื้นขึ้นมาก็สั่งให้คนไปปิดประตูใหญ่เอาไว้ ไม่ให้นางเข้าไป”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้ว “หลินจือเยว่มีรักลึกซึ้งให้ฉินซวงซวงไม่ใช่หรือไร? คราวนี้กลับไม่ขัดขวาง?”

“เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้ว คิดว่าไม่ว่าชายใดก็คงรับไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ตอนนี้ฉินซวงซวงกลับจวนสกุลฉินไปแล้ว แต่ได้ยินว่าแม่ทัพฉินก็โกรธมากเหมือนกัน”

“ฮูหยินของคุณชายใหญ่และฮูหยินของคุณชายรองสกุลฉินก็โวยวายขึ้นมา บอกว่าคนที่ทำเรื่องน่าอับอายขายหน้าเช่นนี้ไม่คู่ควรเข้าไปในจวนสกุลฉิน จะทำให้สกุลฉินเสื่อมเสีย”

“คราวนี้ก็วุ่นวายกันใหญ่เลยเจ้าค่ะ!”