บทที่ 296

“ฉินเซี่ยงเหิงสอบผ่านจริง!”

ทันใดนั้น เสียงอุทานอย่างตกตะลึงดังออกจากกลุ่มคนระลอกหนึ่ง จากนั้นก็คือเสียงชื่นชม

“ฉินเซี่ยงเหิงช่างมีพรสวรรค์โดยแท้ ก่อนนี้คิดว่าเรียงความที่ทุกคนต่างพากันพูดถึงล้วนเป็นเขาขโมยซ่งอี้อันมา บัดนี้มองดูแล้วมิเป็นเช่นนั้น”

ได้ยินเสียงทางด้านหน้า ใบหน้าฉินเซี่ยงเหิงเผยรอยยิ้มลำพองใจ เขาก็รู้ครั้งนี้อันดับหนึ่งจะต้องเป็นเขา!

“เห็นแล้วหรือไม่? อันดับหนึ่งเป็นของข้า ข้ายังต้องทำร้ายอวิ๋นเฉิงเจ๋ออีกหรือ?”

สีหน้าอวิ๋นเฉิงเจ๋อตึงเครียด เขาถามนักเรียนภายในสำนักศึกษาหลวงส่วนใหญ่ด้วยตนเอง ทำให้เขายอมเชื่อได้ก็คือซ่งอี้อัน

ส่วนฉินเซี่ยงเหิง เขากลับไม่เห็นอยู่ในสายตา เรียงความก่อนหน้านี้เพียงได้ฟังก็รู้ได้ว่าขโมยซ่งอี้อันมา ทว่าบัดนี้ฉินเซี่ยงเหิงถึงขั้นสามารถได้เป็นอันดับหนึ่งของการสอบฤดูใบไม้ผลิ ชวนให้คนสงสัยโดยแท้

จ้าวซูหว่านได้ยินว่าฉินเซี่ยงเหิงถึงขั้นได้อันดับหนึ่ง ใบหน้าเผยแววปลื้มปีติดีใจอย่างมาก

แม้พูดว่าบัดนี้นางเป็นเพียงอนุคนหนึ่ง แต่ขอเพียงฉินเซี่ยงเหิงได้เป็นอันดับหนึ่ง ภายภายหน้ากลายเป็นขุนนาง ก็พิสูจน์ได้ว่านางมิได้เลือกผิดไป

หลังสร้างความอับอายให้ครอบครัว ทุกคนล้วนไม่สนใจใยดีนาง ทว่าบัดนี้ทั้งหมดเปลี่ยนไปแล้ว!

บังเอิญเกิดเรื่องกับอวิ๋นซีหว่านพอดี ก็ไม่รู้ว่าการแต่งงานนี้จะสำเร็จหรือไม่ หากนางคลอดบุตรชาย ไม่แน่ว่ายังมีความหวังลูกได้ดีแม่ได้หน้า

“ฉินเซี่ยงเหิง เจ้าดีใจตอนนี้ไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือ?”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้ว “พวกเขาเพียงพูดว่าเจ้ามีชื่อติดอยู่บนกระดาน มิได้พูดว่าเจ้าเป็นอันดับหนึ่ง หากอีกเดี๋ยวไม่ใช่ขึ้นมา ยังมิใช่เจ้าภูมิใจโดยเสียเปล่าหรอกรึ?”

รอยยิ้มฉินเซี่ยงเหิงแข็งค้างในทันใด สีหน้าเห็นชัดว่าอารมณ์ไม่ดี “หากข้ามิใช่อันดับหนึ่ง พวกเขายังจะพูดถึงข้าอีกกระนั้นหรือ?”

“เจ้ากอดความคิดเพ้อฝันสุดท้ายเอาไว้เถอะ ฟังให้ดี พวกเขาพูดชื่อซ่งอี้อันหรือไม่?”

“ที่ผ่านมาเป็นข้าไม่ยินดีแย่งชิงความโดดเด่นกับเขา บัดนี้...”