บทที่ 305

“กรี๊ด!”

“แย่แล้ว แม่นางหร่วนและแม่นางเถียนตกน้ำแล้ว!”

หลิ่วหรูเยียนผุดลุกขึ้นอย่างร้อนใจ “อยู่ดีๆ เหตุใดตกน้ำได้เล่า?”

“ท่านแม่อย่าร้อนใจ ข้าไปดูเอง”

ซ่งรั่วเจินรีบไปยังทิศทางที่คนตกน้ำ บัดนี้กำลังชุลมุนวุ่นวาย เหล่าฮูหยินและคุณหนูต่างล้อมไว้ รอบข้างกลับไม่มีใครว่ายน้ำเป็น

บ่าวรับใช้รีบไปตามหาคนว่ายน้ำเป็น ทว่าคนทั้งสองที่ตกน้ำภายในสระกลับคล้ายอดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

“คุณชายรองซ่ง ท่านรีบช่วยเจียวเจียวเถอะ นางว่ายน้ำไม่เป็น!” แม่นางคนหนึ่งร้องขอความช่วยเหลือจากซ่งอี้อัน

ซ่งอี้อันขมวดคิ้ว มองเห็นคนใกล้ทนไม่ไหวเต็มที ขณะกำลังจะกระโดดลงไปช่วย กลับถูกซ่งรั่วเจินห้ามไว้

“พี่รอง ท่านอย่าไป ข้าเอง!”

ซ่งอี้อันสังเกตเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของน้องหญิงห้า พยักหน้าลง “ได้”

ซ่งรั่วเจินกระโดดลงน้ำ ตรงข้ามกันมิได้ไปช่วยเถียนเจียวเจียว แต่ไปช่วยหร่วนเนี่ยนถัง

เพราะเถียนเจียวเจียวยังดิ้นอยู่ในน้ำได้ แต่หร่วนเนี่ยนถังล้วนจมลงไปแล้ว หากไม่ช่วยขึ้นมา น่ากลัวว่าจะมีอันตรายถึงชีวิต

จากนั้น ขณะนางว่ายน้ำไปทางหร่วนเนี่ยนถัง เถียนเจียวเจียวกลับจับนางไว้

“คุณชายซ่ง รีบช่วยข้า!”

ซ่งรั่วเจิน “?”

“แม่นางเถียน ข้าคือซ่งรั่วเจิน มิใช่พี่รองข้า”

เถียนเจียวเจียวชะงัก ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ได้ยินว่าซ่งอี้อันจะช่วยนาง เหตุใดจู่ๆ ก็กลายเป็นซ่งรั่วเจินได้เล่า?

ครู่ต่อมานางเงยหน้า แต่เห็นซ่งอี้อันมองลงข้างล่างอย่างกังวล ทันใดนั้นจับซ่งรั่วเจินไว้แน่นๆ

“แม่นางซ่ง ข้าไม่ไหวแล้ว เจ้ารีบช่วยข้าขึ้นไป!”