บทที่ 313

ตั้งแต่ต้นจนจบ หร่วนเนี่ยนถังเป็นผู้บริสุทธิ์ ส่วนเถียนเจียวเจียวจงใจสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากซ่งอี้อัน พอแผนการล้มเหลวก็คิดจะใส่ร้ายหร่วนเนี่ยนถัง...

“แม่นางสองคนนี้จิตใจชั่วร้ายขนาดนี้ ช่างชวนให้คนหวาดหวั่นยิ่งนัก”

“เรียกร้องความสนใจจากคุณชายรองซ่งอะไรกัน เห็นได้ชัดว่ารอจนคุณชายรองซ่งช่วยนางแล้วก็จะยกเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างในการตอบแทนด้วยร่างกาย หากคุณชายรองซ่งไม่ยินดีก็จะบอกว่าสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว จะไม่สู่ขอก็ไม่ได้”

“ช่วงก่อนหน้านี้ ลูกสาวอนุของตระกูลอวิ๋น อวิ๋นซีหว่านก็ได้หมั้นหมายกับฉินเซี่ยงเหิงด้วยวิธีการเช่นนี้ไม่ใช่รึ? แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะมีเรื่องกันที่ศาลาว่าการซุ่นเทียน เรื่องมงคลจึงยกเลิกไปแล้ว”

เถียนเจียวเจียวโต้เถียงกับเถียนจื่ออี๋ไปยกหนึ่ง ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าขายหน้า สุดท้ายจึงหันหลังวิ่งหนีไป

เถียนจื่ออี๋เห็นอย่างนั้นก็ไม่มีหน้าจะอยู่ต่อจึงรีบเผ่นหนีตามหลังไปอีกคน

จวนสกุลซ่งจึงกลับคืนสู่ความครึกครื้นก่อนหน้านี้ แต่มีหัวข้อสนทนาเพิ่มมาเล็กน้อย

“แม่นางซ่ง ขอบคุณเจ้ามากจริงๆ ถ้าไม่ได้เจ้าทำนายตำแหน่งของจี้หยก เกรงว่าวันนี้ข้าคงยากจะกอบกู้ชื่อเสียงตัวเองกลับคืนมาได้”

หลังจากหร่วนเนี่ยนถังล่วงรู้อุบายเถียนเจียวเจียวจากปากเถียนจื่ออี๋ก็ตระหนักว่าหากซ่งรั่วเจินไม่เปิดโปงออกมาต่อหน้า หลังจากนั้นพวกนางก็มีโอกาสมากมายที่จะโยนจี้หยกนั้นลงสระน้ำ

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ที่แม่นางหร่วนเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็เพราะพี่รองของข้านี่นา จะว่าไปแล้วเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นเพราะพี่รองของข้า”

ซ่งรั่วเจินหยักมุมปากน้อยๆ สายตากวาดไปทางซ่งอี้อันพลางเลิกคิ้ว

“เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเอง ต้องขอโทษจริงๆ ทำให้เจ้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”

ซ่งอี้อันมีสีหน้าละอายใจ เขาไม่ได้สนิทสนมกับเถียนเจียวเจียว ไม่รู้ว่าแม่นางผู้นี้มีนิสัยสุดโต่งเช่นนี้ ถึงกับคิดแผนการเช่นนี้ออกมา

“เรื่องนี้เป็นความผิดของเถียนเจียวเจียว คุณชายซ่งไม่รู้เรื่อง ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก”

หร่วนเนี่ยนถังโบกไม้โบกมือแล้วก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด “ข้าแค่อยากจะขัดขวาง คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เรื่องลุกลามบานปลายกว่าเดิม”

ซ่งจืออวี้เห็นน้องหญิงห้าของตัวเองลอบยิ้มอยู่ข้างๆ ก็ถามอย่างสงสัย “น้องหญิงห้า เจ้ายิ้มอะไรน่ะ?”