บทที่ 320

“แม่นางซ่ง ที่แท้เจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือเนี่ย!”

ครั้นฉู่อวิ๋นกุยเห็นซ่งรั่วเจิน ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา นางในดวงใจของเสด็จพี่สามคือแม่นางซ่งจริงๆ ด้วย!

ส่วนถังเสวี่ยหนิง...คงมาเจอกันโดยบังเอิญกระมัง?

ซ่งรั่วเจินแสดงคารวะ “คารวะอวิ๋นอ๋องเพคะ”

ฉู่จวินถิงเห็นนางมาแล้วก็เอ่ยแนะนำ “นี่คือน้องหญิงหกของข้าเอง...ฉู่มู่เหยา”

“คารวะองค์หญิงหกเพคะ”

ซ่งรั่วเจินกระจ่างใจแล้ว องค์หญิงหกก็ถือกำเนิดจากฮองเฮาเหมือนกัน เป็นน้องสาวที่ฉู่อ๋องและอวิ๋นอ๋องเอ็นดูมากที่สุด

“เจ้าคือแม่นางซ่งผู้โด่งดังในช่วงนี้เองหรือนี่!”

พอฉู่มู่เหยาได้ยินชื่อซ่งรั่วเจิน ดวงตาก็พลันเป็นประกาย “ข้าอยู่ในวังก็ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างเกี่ยวกับเจ้ามามากทีเดียว สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นจริงๆ”

“แต่เจ้าหน้าตางดงามเพียงนี้ หลินจือเยว่ยังถอนหมั้นกับเจ้า เขาตาบอดหรือเปล่านะ?”

ความประหลาดใจวาบผ่านดวงตาซ่งรั่วเจิน

เนื่องจากเสียเวลาในจวนสกุลหลินไปสองปี ทั้งยังถอนหมั้นอย่างอาจหาญ คนมากมายในเมืองหลวงล้วนเยาะเย้ยดูถูกดูแคลนนางลับหลัง

เดิมนึกว่าฉู่มู่เหยาอาจเป็นเช่นนั้น คิดไม่ถึงว่านางจะมีนิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมาเช่นนี้

“ตาไม่มีแววจริงๆ นั่นแหละเพคะ ตอนนี้เขาถึงได้โชคร้ายแบบนั้น” ซ่งรั่วเจินยิ้มบางตอบกลับ

ฉู่มู่เหยาได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มก็กว้างกว่าเดิม “พูดถูก เขาสมควรแล้ว!”

ถังเสวี่ยหนิงเห็นอวิ๋นอ๋องและองค์หญิงมู่เหยามาแล้วก็ไม่ได้ทักทายนาง แต่ความสนใจกลับถูกซ่งรั่วเจินดึงดูดไปทั้งหมดก็รู้สึกไม่พอใจ

สตรีที่เคยถอนหมั้นมาคนหนึ่ง ไม่มีชื่อเสียงอะไรให้ต้องพูดถึงในเมืองหลวงอีกแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาเสวนากับองค์หญิงและท่านอ๋อง?

ยังกล้ามาชิงดีชิงเด่นกับนางอีก!

“ท่านอ๋อง โคมกระต่ายอันนี้ซื้อแล้วใช่ไหมเพคะ?”