บทที่ 343

“แม่หนูนี่เลือกที่จะถอนหมั้นในวันแต่งงาน ในเมืองหลวงไม่มีแม่นางที่ใจกล้าเช่นนี้มานานแล้ว ข้ากลับชื่นชมนัก”

“ตอนนั้นหลินจือเยว่ไปออกรบ มอบมารดาผู้ชราที่สุขภาพอ่อนแอให้แม่นางที่เพิ่งหมั้นหมายกันดูแลเดิมทีก็ไม่เหมาะสม เรื่องนี้เขาเป็นฝ่ายผิด ยามนี้ทุกคนกลับมาบอกว่าแม่หนูนี่โง่งม แม่นางที่ยังไม่ออกเรือนคนหนึ่งก็มาจุนเจือสกุลหลินเสียแล้ว”

“ข้าอยู่มาจนอายุปูนนี้ ยังจะมองเรื่องแค่นี้ไม่เข้าใจอีกรึ?”

“หลินจือเยว่ก็แค่รู้ว่าแม่หนูนี่จิตใจดีงามถึงได้จงใจหาประโยชน์จากนาง หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นเกรงว่าคงไม่รับปาก”

“จิตใจดีกลายเป็นเหตุผลที่ถูกเยาะเย้ยถากถางไปตั้งแต่เมื่อใด? ส่วนเรื่องถอนหมั้นก็เป็นเพราะความกล้าหาญของนาง”

“ฮองเฮา เจ้าว่ามีตรงไหนไม่ดีงั้นรึ?”

แววตาที่ไทเฮามองซ่งรั่วเจินฉายแววชื่นชม แม่นางที่มีความคิดของตัวเองเช่นนี้กลับพบได้ไม่มากนัก

คุณหนูที่แต่ละตระกูลใหญ่อบรมออกมานั้นว่าง่ายเชื่อฟังไม่ผิด ทุกคนล้วนปฏิบัติตามกฎระเบียบ แต่พอเห็นมากเข้าก็รู้สึกว่าเหมือนๆ กันหมด ไม่น่าสนใจเลยสักนิด กลับไม่สู้แม่หนูนี่ที่ใจเด็ดกล้าหาญ กล้าทำกล้ารับ

ฮองเฮาอึ้งไป นางเข้าใจว่าไทเฮาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับซ่งรั่วเจิน ไม่คิดเลยว่าไทเฮาจะรู้มากมายขนาดนี้!

ฉู่อวิ๋นกุยกับฉู่มู่เหยามองหน้ากัน ทั้งสองกำลังใช้สายตาถามว่าฝ่ายตรงข้ามบอกเรื่องพวกนี้กับเสด็จย่าไปตอนไหน?

เมื่อครู่พวกเขาพูดอะไรแค่สองประโยคเท่านั้น เสด็จย่าก็ยอมให้เชิญออกมาแล้ว ท่าทางเหมือนคาดการณ์ได้ถึงเรื่องนี้มาแต่แรกอย่างไรอย่างนั้น

“หรือเสด็จพี่สามจะเคยบอกเสด็จย่าไว้ก่อนหน้านี้?” ฉู่มู่เหยาอดประหลาดใจไม่ได้

ฉู่อวิ๋นกุยลดเสียง “เรื่องนี้เป็นไปได้จริงๆ นั่นแหละ คืนวานเสด็จพี่สามได้เจอแม่นมข้างกายเสด็จย่า”

ฉู่มู่เหยาเข้าใจในทันที ที่แท้คืนวานก่อนจะไปค่ายทหาร เสด็จพี่สามก็คาดการณ์ได้แล้วว่าวันนี้อาจเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นจึงแจ้งเสด็จย่าไว้แล้วสินะ

เกรงว่าต่อให้นางกับเสด็จพี่ห้าไม่ไป เสด็จย่าก็คงเสด็จมาอยู่ดี

ซ่งรั่วเจินคิดไม่ถึงว่าไทเฮาจะมีท่าทีเช่นนี้ จึงรู้สึกตกใจอย่างไม่อาจเลี่ยง