บทที่ 348

เห็นสีหน้าซ่งรั่วเจินไม่เหมือนล้อเล่น ความสงสัยใคร่รู้ในแววตาไทเฮายิ่งเข้มข้นกว่าเดิม “ถ้าเจ้าสามารถช่วยข้าหาเจอ ข้าจะตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม!”

ซ่งรั่วเจินงอนิ้วคำนวณก็กระจ่างใจโดยพลัน เอ่ยว่า “ไทเฮาเพคะ ไข่มุกอยู่ในห้องทรงพระอักษรเพคะ”

ไทเฮาได้ยินแล้วก็มุ่นคิ้วขึ้นมา “แม่หนู เจ้าคงทำนายผิดไปแล้วกระมัง”

“ปิ่นนี้เก็บไว้ในตำหนักเสาหัวที่พักของข้ามาโดยตลอด จะไปอยู่ในห้องทรงพระอักษรได้อย่างไรกัน?”

ครั้นกลายเป็นไทเฮา ก่อนที่จะย้ายเข้าตำหนักฉือหนิง นางพำนักอยู่ในตำหนักเสาหัวมาโดยตลอด หลังพบว่าไข่มุกบนปิ่นหายไป นางก็ให้คนค้นหาจนทั่วตำหนักเสาหัวโดยไม่ปล่อยผ่านไปแม้แต่จุดเดียว

น่าเสียดาย สุดท้ายก็ยังหาไม่เจอ

ส่วนห้องทรงพระอักษร...ยามนี้เป็นสถานที่ที่ฮ่องเต้ตรวจฎีกา จะไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร?

ซ่งรั่วเจินยิ้มบาง “ไทเฮายินดีไปลองหาดูไหมเพคะ? ถ้าหาพบก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี”

การตามหาคนค่อนข้างยาก เพราะคนสามารถเคลื่อนไหวได้ การตามหาสิ่งของกลับค่อนข้างง่าย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสิ่งของนั้นยังอยู่ในวังหลวง การตามหายิ่งง่ายดายขึ้นไปอีก

“เจ้าแน่ใจหรือ?” ไทเฮาถาม

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า น้ำเสียงจริงใจ “วันนี้ไทเฮาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน หวังเพียงว่าจะสามารถช่วยตามหาของรักให้ไทเฮาได้เพคะ”

นางเคยได้ยินว่ามาอดีตฮ่องเต้กับไทเฮามีความรักลึกซึ้งต่อกัน แม้ว่าหลังกลายเป็นฮ่องเต้แล้วจะมีเรื่องที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่อยู่ในราชวงศ์สามารถมีความรู้สึกเช่นนี้ได้ก็เป็นเรื่องที่หายากมากแล้ว

เห็นที หากสามารถตามหาไข่มุกที่หายไปพบ ไทเฮาจะต้องดีพระทัยมากแน่นอน

ความจริงนางไม่เคยอิจฉาฮองเฮา ในฐานะคนที่ทะลุมิติมา เห็นความลำบากในวังหลวงมามากมาย ดูคล้ายสูงศักดิ์มั่งมี หากที่มีมากกว่านั้นคือความทุกข์ตรม

ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมากรัก มีทายาทมากมาย เมื่อครู่ตอนเข้าเฝ้าฮองเฮา แม้จะมีฐานะสูงศักดิ์ แต่สตรีในโลกล้วนหวังว่าจะได้ครองคู่สองคนไปชั่วชีวิต ทันทีที่เข้ามาในวังก็จะไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง ต้องคอยระวังไปเสียทุกเรื่อง

หากประมาทเพียงนิดเดียวก็อาจประสบเคราะห์ร้ายไม่อาจฟื้นตัวได้อีก