บทที่ 35

“คุณหนู หากอยากได้ยันต์คุ้มกาย พรุ่งนี้พวกเราค่อยไปขอที่วัดกว่างอวิ๋นมาสักอันดีไหมเจ้าคะ? ไยต้องลำบากเขียนเองด้วย?”

ซ่งรั่วเจินตอบโดยไม่เหลือบสายตาขึ้นมอง “ยันต์ที่พวกเขาวาดสู้ของข้าไม่ได้”

เฉินเซียงเผยอปาก พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว แต่นางเห็นคุณหนูเขียนพู่กันอย่างหนักแน่น สัญลักษณ์ยันต์ที่ซับซ้อนยังวาดได้สมจริงมาก ถ้าไม่ได้มาเห็นคุณหนูเขียนด้วยตัวเอง บอกว่าไปขอมาจากที่วัดนางก็เชื่อ

หลังเขียนยันต์คุ้มกายหลายแผ่นติดต่อกัน ซ่งรั่วเจินก็หยิบหนึ่งแผ่นในนั้นส่งให้เฉินเซียง

“แผ่นนี้ให้เจ้า เก็บไว้ให้ดี”

“ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ!” เฉินเซียงยินดีเหลือจะกล่าว เก็บยันต์แผ่นนั้นไว้ในอกเสื้อราวกับเป็นของล้ำค่า ไม่ว่าจะใช้ได้ผลหรือไม่ก็เป็นน้ำใจของคุณหนู

หารู้ไม่ว่ายันต์คุ้มกายแผ่นนั้นเปล่งแสงสีทองจางๆ เป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง

วันถัดมา ซ่งรั่วเจินถูกหลิ่วหรูเยียนเรียกหาแต่เช้า

“เจินเอ๋อร์ วันนี้ลู่ฮูหยินจัดงานเลี้ยงชมดอกอิงฮวา คุณหนูตระกูลใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนในเมืองหลวงล้วนไปกันหมด วันนี้เจ้าก็ไปด้วยเถิด!”

หลิ่วหรูเยียนนำอาภรณ์และเครื่องประดับที่เตรียมไว้ออกมา “แม่ตั้งใจเลือกของพวกนี้ให้เจ้าโดยเฉพาะ เจ้าดูสิว่าชอบหรือไม่?”

“ท่านแม่ ข้าเพิ่งถอนหมั้น หากวันนี้ไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกอิงฮวา เกรงว่าคนจะครหาเอาได้นะเจ้าคะ”

ซ่งรั่วเจินนึกฉงน ด้วยนิสัยของมารดา ควรบอกให้นางพักผ่อนอยู่ในเรือนถึงจะถูก เหตุใดจึงอยากให้นางไปเสียได้?

“ที่ถอนหมั้นก็เพราะจวนโหวทำผิดต่อเจ้า เมื่อวานนี้หลังพวกเขาถูกส่งตัวไปที่ศาลาว่าการ ใต้เท้าจ้าวก็ตัดสินคดีแล้ว ค่าชดเชยห้ามขาดแม้แต่แดงเดียว คราวนี้ตระกูลฉินไถ่ตัวฉินซวงซวงกลับไปเกรงว่าคงลงแรงไปไม่น้อย”