บทที่ 351

“ใช่เพคะ” ซ่งรั่วเจินตอบ

ความสามารถนี้แม้จะเป็นที่เลื่องลือในหมู่ชาวบ้านมานักต่อนักแล้ว ทว่าในพระราชวังนั้นเห็นได้ชัดว่าโดยส่วนใหญ่ต่างได้ยินกันมาเพียงผ่านๆ เท่านั้น ซึ่งนางเองก็ไร้ความคิดที่จะปิดบัง

อย่างไรเสียก็ปิดบังเอาไว้ไม่มิด มิสู้หาโอกาสแสดงความสามารถออกไปโดยตรง กลับกันแล้วอาจทำให้ความเป็นอยู่ของสกุลซ่งในภายภาคหน้าดีขึ้นยิ่งกว่านี้ก็เป็นได้

“ฮ่องเต้ แม่หนูผู้นี้จิตใจดีเป็นยิ่ง ข้าเพียงเอ่ยปากชวนนางลิ้มลองขนมแกล้มชาเพียงสองชิ้น นางก็ช่วยข้าตามหามุกจนเจอได้แล้ว”

“ได้ข่าวว่าบุตรชายรองสกุลซ่งได้อันดับหนึ่งในการสอบฤดูใบไม้ผลิ สมแล้วที่เป็นสกุลซ่ง พ้นจากแม่ทัพซ่งแล้วแต่ละคนก็ล้วนโดดเด่นเหนือผู้ใด จะต้องปฏิบัติต่อพวกเขาให้ดีเข้าไว้นะ”

ไทเฮากล่าวชมเชยสกุลซ่งโดยไม่มีอ้อมค้อมประหยัดถ้อยคำ แต่ไหนแต่ไรมาสกุลซ่งล้วนจงรักภักดีต่อราชสำนัก ก่อนนี้ก็ยังมีแม่ทัพผู้เฒ่าซ่งเป็นถึงขุนนางผู้เป็นกำลังสำคัญ เสียก็แต่วันนี้สิ้นแม่ทัพผู้เฒ่าซ่งไปแล้ว อีกทั้งซ่งหลินก็ยังไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร

ทั้งสกุลซ่งจึงเหลือเพียงเด็กหนุ่มสาวเพียงไม่กี่คน ทว่าแต่ละคนล้วนเก่งกล้าสามารถ

ฮ่องเต้เองก็น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นไทเฮากล่าวชมลูกหลานขุนนางเช่นนี้ ทั้งที่หลายปีมานี้ไทเฮาได้พบเหล่าบรรดาลูกหลานขุนนางไปก็ไม่น้อย ทว่าเขาเข้าใจในอุปนิสัยของไทเฮาเป็นอย่างดี จึงรู้ว่ามีเพียงไม่กี่คนนักหรอกที่จะเข้าตานางได้

เห็นได้ชัดว่า ไทเฮาถูกใจนางเข้าแล้ว

“ในเมื่อเจ้าช่วยไทเฮาตามหาของรักของหวงเสียจนเจอแล้วก็นับว่าเป็นความดีความชอบเช่นกัน ข้ามีบรรณาธิการเครื่องแพรไหมเข้ามาพอดิบพอดี เช่นนั้นขอตกเป็นรางวัลให้เจ้าก็แล้วกัน”

ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์ออกสั่งการ

“หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ” ซ่งรั่วเจินกล่าวขอบคุณ

ซ่งเยี่ยนโจวที่คอยมองดูอยู่ตลอดทุกเหตุการณ์ภายในห้องทรงพระอักษรอดรู้สึกชื่นชมขึ้นมาในใจไม่ได้ เรื่องที่มารดาเป็นกังวลอยู่ก่อนหน้านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย น้องหญิงเล็กไม่เพียงไม่ถูกทำโทษกลับกันยังได้ความดีความชอบ ได้รับพระราชทานรางวัลจากฮ่องเต้

แม้ว่าเขาเองจะยังไม่เข้าใจนักว่าทั้งที่น้องหญิงห้าที่มาเพื่อเข้าเฝ้าพระนางฮองเฮา เหตุใดเพียงพริบตากลับกลายเป็นได้ติดตามไทเฮามายังห้องทรงพระอักษรด้วยกันได้ โดยที่ไม่เห็นว่าจะมีพระนางฮองเฮาทรงมาด้วย

แต่เมื่อได้เห็นภาพเบื้องหน้าแล้ว เขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าด้วยความโปรดปรานที่ไทเฮามีต่อนางแล้ว น้องหญิงห้าก็ไม่มีเรื่องใดต้องกังวลอีก

“รางวัลนี้เจ้าสมควรได้รับ”

ไทเฮาเผยรอยยิ้มพลางถอดเอากำไลหยกบนข้อมือตนออกมา ก่อนยื่นให้กับซ่งรั่วเจิน