บทที่ 360

ซ่งปี้อวิ๋นสบมองเซียงอ๋องสามีภรรยาที่สนทนาอย่างออกรสออกชาติกับคนสกุลซ่งอยู่ไกลๆ ไม่สบอารมณ์ภายในใจ

ทั้งๆ ที่ล้วนเป็นปู่ทวดคนเดียวกัน แต่บัดนี้สกุลซ่งของพวกเขาและจวนแม่ทัพซ่ง เทียบกันแล้วกลับแย่กว่าไม่น้อย!

“หยวนจื่อ เจ้าว่าวันนี้ซ่งรั่วเจินจู่ๆ ก็วิ่งมาที่จวนเซียงอ๋อง คงไม่ใช่ถอนหมั้นแล้วก็หมายตาซื่อจื่อหรอกกระมัง?”

ซ่งปี้อวิ๋นกังวลอย่างอดไม่ได้ เมื่อแรกยามได้รู้ว่าซ่งรั่วเจินถอนหมั้น นางก็รู้สึกมีความสุข ถือสิทธิ์อะไรล้วนเป็นคนสกุลซ่ง ซ่งรั่วเจินก็สามารถแต่งเข้าจวนโหวได้?

เห็นว่านางเสียการแต่งงานที่ดีไปแล้ว อายุเองก็มากแล้ว คาดว่าไม่สามารถแต่งงานกับคนดีได้อีก ไม่คาดคิดวันนี้ถึงขั้นได้พบกันที่จวนเซียงอ๋อง ต้องรู้ว่าตัวนางเองก็จ่ายหนักมากถึงสามารถอาศัยเคอหยวนจื่อมาเข้าร่วมงานเลี้ยงของจวนเซียงอ๋องได้

เคอหยวนจื่อหันไปมอง เห็นคนสกุลซ่งสนทนาอย่างออกรสออกชาติไม่ผิดไปดังคาด สายตาตกลงบนตัวซ่งเยี่ยนโจวและซ่งอี้อัน เอ่ยปากว่า

“ได้ยินมาว่าเซียงอ๋องและเจ้ากรมอาญาต่งรู้จักกันเป็นการส่วนตัว ความสัมพันธ์ไม่เลว คาดว่าสกุลซ่งเองก็อาศัยความสัมพันธ์ของสกุลต่งถึงมีโอกาสได้พูดคุยกับเซียงอ๋องสามีภรรยาสองประโยค”

“ยิ่งไปกว่านั้น ซ่งอี้อันเพิ่งสอบผ่าน เซียงอ๋องยินดีเลื่อนขั้นเด็กรุ่นหลังก็ไม่แปลกใจ แต่เจ้าพูดว่าพระชายาเซียงอ๋องสนใจซ่งรั่วเจิน นั่นเป็นไปไม่ได้”

ซ่งปี้อวิ๋นได้ยินก็ถอนหายใจโล่งอก “พูดไปแล้วก็ใช่ ดูท่าทางรอยยิ้มเกลื่อนหน้านั้นของซ่งรั่วเจิน หากไม่รู้ยังคิดว่าพระชายาเซียงอ๋องชอบนางมาก!”

“ซ่งรั่วเจินไม่คู่ควรกับซื่อจื่อ พระชายาเซียงอ๋องไม่มีวันยอมรับ”

ภายในสายตาเคอหยวนจื่อสะท้อนความหมิ่นแคลน นางรู้จักสกุลซ่งดีมาก ย่อมรู้อุปนิสัยของซ่งรั่วเจิน

ก่อนหน้านี้เคยเกลี้ยกล่อมซ่งจิ่งเซินมิให้ตอแยนาง ก็ไม่ดูตนเองบ้างว่ามีคุณธรรมเยี่ยงไร ยังมายุ่งกับเรื่องของนางอีก!

“เจ้าว่าตกลงซื่อจื่ออยู่ที่ใดกัน?”

“ข้าได้ยินมาว่าซื่อจื่อหล่อเหลามาก เพียงแต่หลายปีมานี้ตกลำบาก รู้จักอักษรเพียงไม่กี่คำ หลายวันก่อนจวนเซียงอ๋องยังตั้งใจเชิญอาจารย์หลายท่านมาสั่งสอนซื่อจื่ออีกด้วย”