บทที่ 368

ถังเสวี่ยหนิงเผยสีหน้าเอือมระอา “ข่งฮูหยิน ทั้งหมดล้วนเป็นความเข้าใจผิด พวกเราเองก็มิได้พูดอะไร แต่แม่นางซ่งกลับไม่ยอมเลิกรา โวยวายจนมาถึงขั้นนี้ ขออภัยจริงๆ...”

เจี่ยงเหวินจิ้งรีบช่วยพูด “ซ่งรั่วเจินบีบคั้นคน โวยวายจนคนกินข้าวไม่ลง ไม่รู้ว่าตกลงคิดจะทำอันใด!”

ซ่งรั่วเจินมองเห็นพวกถังเสวี่ยหนิงหาเรื่องกลับ สายตาตกลงบนตัวคนเพิ่งมาใหม่ ใบหน้าเรียบเฉย

“พูดเช่นนี้แล้ว ล้วนเป็นซ่งรั่วเจินก่อเรื่อง?” ข่งฮูหยินเอ่ยถามเสียงเครียด

พานเหราพยักหน้า “เป็นนางที่ก่อเรื่อง เดิมทีทุกคนกำลังสนุกครึกครื้น เพียงนางมาถึงก็ก่อความไม่สงบแล้ว เดิมทีคนเช่นนี้ก็ไม่เหมาะเข้าร่วมงานเลี้ยง!”

“เช่นนั้นจากที่พวกเจ้าดู เรื่องนี้สมควรจัดการเยี่ยงไร?” ข่งฮูหยินเอ่ยถามอีกครั้ง

เจี่ยงเหวินจิ้งและพานเหราหันมองทางถังเสวี่ยหนิง พวกเขาไม่รู้จักข่งฮูหยิน ทั้งยังไม่รู้ว่าสมควรทำเช่นไร

ถังเสวี่ยหนิงรีบเลื่อนสายตา ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาของทั้งคู่ ตัวโง่งมสองคนนี้มองทางนางทำอันใด? มิใช่กำลังบอกทุกคนว่าวันนี้นางต่างหากเป็นคนวางอุบายอีกหรือ?

เห็นสภาพการณ์แล้ว เจี่ยงเหวินจิ้งเอ่ยถาม “คนเช่นนี้ย่อมต้องไล่ออกไป!”

ข่งฮูหยินพยักหน้า “พูดถูกแล้ว”

เจี่ยงเหวินจิ้งดีใจขึ้นมาภายในใจ เลื่อมใสถังเสวี่ยหนิงอย่างอดไม่ได้ คิดไม่ถึงข่งฮูหยินจะช่วยเหลือนางเพียงนี้

ขอเพียงซ่งรั่วเจินถูกไล่ออกไปท่ามกลางสายตาของทุกคน นั่นก็จะกลายเป็นตัวตลก น่ากลัวว่าความสัมพันธ์กับจวนเซียงอ๋องเองก็หมดไปด้วย สุดท้ายนั่นก็เป็นเพียงเรื่องมอบเงินให้เล็กน้อย พูดได้เพียงว่านางได้โชคลาภเท่านั้น!

แม่นางคนอื่นร้อนใจอย่างอดไม่ได้ เมิ่งชิ่นอยากช่วยอธิบาย กลับได้ยินถ้อยคำของข่งฮูหยินทำให้ชะงักงันแล้ว

“ใครก็ได้ ไล่พวกเจี่ยงเหวินจิ้งคนทั้งสามที่ก่อเรื่องออกไป!”