บทที่ 375

“นอกจากนี้ ข้าคิดว่าเคอหยวนจื่อยังเป็นคนร้ายกาจไม่ใช่เล่น เกรงว่ากอบโกยผลประโยชน์ไปจนหมดสิ้นแล้ว สุดท้ายความพยายามของพี่สี่ของเจ้าก็คงสูญเปล่าอยู่ดี”

“ถึงอย่างไรก็ต้องผิดใจกัน มิสู้ทำแบบที่ตัวเองสบายใจหน่อยดีกว่าจริงไหม?” ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วพลางยิ้ม

เมิ่งชิ่นก็ยิ้มออกมาอย่างอดไม่อยู่ “ข้าชอบนิสัยนี้ของเจ้าจริงๆ มาวันนี้ได้รู้จักสหายแบบเจ้านับว่าคุ้มค่าแล้ว!”

ซ่งรั่วเจินเองก็ดีใจมากเหมือนกันที่ได้รู้จักสหายที่ควรค่าแก่การคบหาคนหนึ่ง เห็นหว่างคิ้วของเมิ่งชิ่นแลดูหม่นหมองรำไรก็หยิบยันต์คุ้มภัยแผ่นหนึ่งส่งไปให้

“วันนี้ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยข้าคลี่คลายสถานการณ์ ยันต์คุ้มภัยแผ่นนี้ข้าให้เจ้า ถ้าเจ้าเชื่อใจข้า พรุ่งนี้จะต้องพกพามันไว้กับตัว”

เมิ่งชิ่นรับยันต์คุ้มภัยมาอย่างงุนงง เดิมทีอยากพูดว่าตนเองไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่พอคิดถึงชื่อเสียงซ่งรั่วเจินที่ได้ยินมาช่วงนี้จึงรับมาอย่างทะนุถนอมยิ่ง

“ขอบคุณ ข้าจะพกมันไว้กับตัวอย่างดีเลยล่ะ”

อาหารจัดเลี้ยงในจวนเซียงอ๋องย่อมดีเลิศอยู่แล้ว เมื่อไม่มีคนที่ตนเองเกลียด ซ่งรั่วเจินก็กินอย่างเบิกบานใจมาก

ระหว่างนั้นได้ยินเรื่องซุบซิบมาเล็กน้อย ในนั้นมีเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับจวนแม่ทัพฉินมากที่สุด เนื่องจากฉินซวงซวงกลับไปทำให้พี่สะใภ้ทั้งสองโกรธเคืองจนกลับบ้านเดิมไปทั้งคู่

ยามนี้เรียกได้ว่าหาความสงบไม่ได้ แต่เพราะมีกู้อวิ๋นเวยอยู่ แม่ทัพฉินไม่สามารถไล่ฉินซวงซวงออกไปได้จึงคาราคาซังกันอยู่เช่นนี้

ไม่เพียงเท่านี้ แม้แต่เหอเซียงหนิงก็เข้าไปอยู่ในจวนสกุลฉินแล้วเช่นกัน กอปรกับฉินเซี่ยงเหิงเล่นไม่ซื่อ ทำให้จ้าวซูหว่านที่ยามนี้บำรุงครรภ์อยู่บนเตียง ได้ยินว่าตอนนั้นยังแท้งไปแล้ว...

“ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้ซุนเยียนเอ๋อร์ญาติผู้น้องของเจ้าสนิทสนมกับหลินจือเยว่มากทีเดียว เจ้ารู้ข่าวนี้หรือไม่?” เมิ่งชิ่นถาม

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “รู้”

“เจ้ารู้แล้วยังนิ่งขนาดนี้?” เมิ่งชิ่นเบิกตาโพลง “เจ้าว่าสมองนางมีปัญหาหรือเปล่านะ? ไม่พูดถึงว่าหลินจือเยว่เป็นชายหลายใจไร้สัจจะ ก่อนหน้านี้เจ้ากับเขายังเคยหมั้นหมายกันมาก่อน”